Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ηλιούπολης

"Μιχάλης Παπαμαύρος"

Πάθος και ενδιαφέρον για διδασκαλία

Αναδημοσιεύω αυτό το εξαίρετο άρθρο που διάβασα στην «εφημερίδα των συντακτών» . Μόνη μου ένσταση η φράση του  «…..αναδεικνύουν «ως μοναδική πηγή σεβασμού του μαθητή προς τον δάσκαλο τις ανθρώπινες και διανοητικές ιδιότητες του ίδιου του δασκάλου». …» Χρειάζεται και κάτι ακόμα η πειθαρχηση του μικρού παιδιού.

Πάθος και ενδιαφέρον για διδασκαλία

Γιώργος Σταματόπουλος

Το διάβασα το Σαββατοκύριακο και δεν συγκρατούμαι· αναδημοσιεύω μικρό απόσπασμα, ακριβώς γιατί μοιάζει με το σημείωμα της περασμένης Πέμπτης. Θυμίζω την ουσία του: Δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος διδασκαλίας από τον φωτισμένο δάσκαλο, εδώ και αιώνες.

Και ιδού τι αναφέρει ο καθηγητής Ιταλικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας Νούτσιο Ορντινε στο βιβλίο του «Οι κλασικοί στη ζωή μας», εκδ. «Αγρα»:

Το «καλό σχολείο» δεν το κάνουν ούτε οι πολυμεσικοί διαδραστικοί πίνακες ούτε τα τάμπλετ ούτε οι διευθυντές-μάνατζερ ούτε οι δημαγωγικές συμφωνίες για βραχύχρονη πρακτική άσκηση μέσα σε επιχειρήσεις και επαγγελματικά γραφεία. Το καλό σχολείο το συγκροτούν μόνο οι καλοί δάσκαλοι, αυτοί που αφήνουν στην άκρη «τα καταναγκαστικά μέτρα» και αναδεικνύουν «ως μοναδική πηγή σεβασμού του μαθητή προς τον δάσκαλο τις ανθρώπινες και διανοητικές ιδιότητες του ίδιου του δασκάλου».

Ο δάσκαλος είναι αυτός που έχει τη σοβαρή αποστολή να κάνει τους μαθητές του να αντιληφθούν πως η εκπαίδευση είναι μια μεγάλη ευκαιρία που μας προσφέρει η κοινωνία για να μας βοηθήσει πάνω απ’ όλα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, ελεύθεροι άντρες και ελεύθερες γυναίκες, ικανοί να ξέρουμε πώς να ζήσουμε…».

Ο καθηγητής ορμήθηκε να γράψει αυτές τις αράδες διαβάζοντας μια πρόταση του Αϊνστάιν:

Η εκπαίδευση θα πρέπει πάντα να στοχεύει στην αποφοίτηση νέων με αρμονική προσωπικότητα και όχι εξειδικευμένων ατόμων… Η ανάπτυξη ανεξάρτητης σκέψης και ανεξάρτητου κριτικού πνεύματος θα έπρεπε να κατέχει πρωταρχική θέση και όχι η απόκτηση εξειδικευμένων γνώσεων

Βλέπουμε με πόση αγωνία ο μεγάλος επιστήμονας μιλάει για την εξειδίκευση, την «καραμέλα» των ιθυνόντων περί την εκπαίδευση του 21ου αιώνα.

Πάμε και στον πρόλογο του Ιταλού καθηγητή: «Δεν έχουμε ανάγκη από γενικές μεταρρυθμίσεις αλλά από ποιοτική στελέχωση διδασκόντων. Οι νέοι ζητούν κυρίως καθηγητές που να διακατέχονται από πάθος και αληθινό ενδιαφέρον για το μάθημα που διδάσκουν».

Μόλις πριν από λίγες μέρες, μαθητές της Β΄ Λυκείου μού έλεγαν ακριβώς το ίδιο, ότι υπάρχουν καθηγητές που τους απωθούν (!) και άλλοι (ελάχιστοι) που τους ελκύουν να παρακολουθούν το μάθημά τους. Ισως εκεί πρέπει να στραφούν οι προσπάθειες όλων: στο πώς θα αποκτήσουν οι μαθητές ανεξάρτητη σκέψη και ανεξάρτητο κριτικό πνεύμα διότι μόνο έτσι πλάθονται ελεύθεροι άνθρωποι.

Αυτό θα πρέπει να είναι και το θέμα των πιθανών σεμιναρίων που γίνονται για την εκπαίδευση: στο πώς οι εκπαιδευτικοί θα αποκτήσουν πάθος για ελευθερία και βεβαίως πώς θα το μεταδώσουν στα παιδιά· διαφορετικά θα διαιωνίζεται το χαμηλό επίπεδο που έχει «επιτύχει» η ελληνική εκπαίδευση από τη σύσταση του ελληνικού κράτους ώς τις μέρες μας (και απ’ ό,τι όλα δείχνουν και στο μέλλον – εκτός εάν έχουν διαφορετική άποψη οι ιθύνοντες…).

Το προηγούμενο άρθρο του που αναφέρει στο κείμενο, είναι στην ιστοσελίδα:
http://www.efsyn.gr/arthro/i-epistrofi-toy-fotismenoy-daskaloy

 

 

Ο Εθνεγέρτης Αλέξανδρος Υψηλάντης

Στη δανειστική μας βιβλιοθήκη υπάρχει το βιβλίο «Ο Εθνεγέρτης Αλέξανδρος Υψηλάντης» που για τους δασκάλους της Στ΄ αυτή την περίοδο είναι σίγουρα επίκαιρο.  Είναι μια έκδοση που είχε κάνει ο Σύλλογος το 1995, της ομιλίας του συναδέλφου Δ. Παπαϊωάννου.  Επισυνάπτω σελίδες του παραρτήματος του βιβλίου σχετικά με κάποια σχόλια για την προκύρηξη του Υψηλάντη, αλλά φυσικά σας συστήνω να το δανειστείτε.

Επάγγελμα δάσκαλος

Αντιγράφω ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο από την Εφημερίδα των Συντακτών για το επάγγελμά μας :

Επάγγελμα δάσκαλος

Συντάκτης:
Φοίβος Γκικόπουλος*

Ενας ορισμός του δάσκαλου και της διδασκαλίας είναι, ακόμη και σήμερα, πολύ δύσκολος, επειδή ο δάσκαλος εκπληρώνει διάφορες και ποικίλες λειτουργίες, όπως τη διαμόρφωση του μαθητή, τη μεσολάβηση ανάμεσα στον μαθητή και την κουλτούρα, τον διδασκόμενο και την κοινωνία, τον διδακτικό προγραμματισμό κ.λπ.

Σύμφωνα με μια αντίληψη, η διδασκαλία είναι αυτό που κάνουν οι δάσκαλοι, και κάνουν πολλά: προσφέρουν γνώσεις, κατευθύνουν, οργανώνουν το υλικό, βάζουν στόχους, έχουν ανησυχίες, φόβους, απογοητεύσεις και ικανοποιήσεις που συνδέονται με τη δουλειά τους, αντιδρούν μπροστά στους μαθητές και τους συναδέλφους, αξιολογούν.

Με άλλα λόγια, εκφράζουν χαρακτηριστικές δραστηριότητες αυτού που ονομάζουμε εκπαίδευση.

Στην πραγματικότητα μπορούμε να δούμε τη διδασκαλία από διαφορετικές οπτικές γωνίες: την παιδαγωγική, στη βάση των δραστηριοτήτων και των προοπτικών που αναπτύσσει, την ψυχολογική, στη βάση της συμπεριφοράς του δάσκαλου και του μαθητή και την αμοιβαία τους σχέση, την κοινωνιολογική, στη βάση των πολυσύνθετων σκοπών, αξιών, θεσμών και κανόνων συμπεριφοράς μιας συγκεκριμένης κουλτούρας, τη φιλοσοφική, στη βάση των διαφορετικών συστημάτων ανάλυσης και αντίληψης.

Ο δάσκαλος, λοιπόν, είναι εκείνος που προωθεί την αυτομόρφωση του μαθητή μέσα από τη διαπαιδαγώγηση, που προγραμματίζει, οργανώνει, καθοδηγεί, αξιολογεί και προσανατολίζει. Η εκπαίδευση είναι μια ανθρώπινη ανακάλυψη και την οδηγεί αυτός που την κατανοεί, πέρα από την απλή διαδικασία της κατανόησης.

Πράγματι, ο άνθρωπος γεννιέται μέσα σε μια κουλτούρα που έχει ως κύρια λειτουργία της να διαφυλάξει και να μεταδώσει τα διδάγματα του παρελθόντος. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να βασίζεται στην «τυχαία» εκμάθηση, αλλά πρέπει να «δεχτεί» μια εκπαίδευση.

Πρέπει να αποφεύγει αυτό που βρίσκει ξεκάθαρα διακεκριμένο και χειροπιαστό, προς όφελος πραγμάτων που υπάρχουν σε μορφή δυσδιάκριτη και συχνά ακατανόητη κι αυτό πρέπει να το κάνει σε έναν συγκεκριμένο χώρο: στις αίθουσες διδασκαλίας και στα θρανία.

Η διδασκαλία, λοιπόν, δικαιολογείται από μια τριπλή συνθήκη: γενετική, γιατί είναι αποτέλεσμα της ίδιας της ανθρώπινης ανάπτυξης, ψυχοκοινωνική, γιατί είναι αναγκαία στη μετάδοση των κατακτήσεων του παρελθόντος, παιδαγωγική, γιατί συμβάλλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μέσα από τις κοινωνικές λειτουργίες της.

Ο ρόλος του δάσκαλου γεννήθηκε όταν –με την εξέλιξη της κοινωνίας– η κουλτούρα του ανθρώπινου είδους ξεπέρασε κατά πολύ εκείνη των μεμονωμένων ατόμων κι όταν, αμέσως μετά, η μάθηση, που είναι μια φυσική και σχεδόν μη εθελοντική δραστηριότητα του ανθρώπου, μετατράπηκε σε εκπαίδευση και άρα σε μάθηση όχι τυχαία αλλά εξαρτώμενη από εξωτερικές συνθήκες.

Η λειτουργία της διδασκαλίας, λοιπόν, είναι πολύ παλιά. Αντίθετα, η μετατροπή της σε επάγγελμα είναι σχετικά σύγχρονη. Από τη στιγμή που η διδασκαλία έγινε ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, βασισμένο σ’ ένα επίπεδο προετοιμασίας και με την υποχρέωση να εκπληρώσει ορισμένους όρους, μπήκε το πρόβλημα της ίδιας της φύσης αυτού του επαγγέλματος.

Η παραδοσιακή κατηγοριοποίηση κάνει διάκριση ανάμεσα σε ασχολίες πνευματικές ή ελεύθερες, υπαλληλικές, βιοτεχνικές ή τεχνικές και αποδίδει τον χαρακτηρισμό του επαγγέλματος μόνον στις πρώτες, γιατί βασίζονται σε σύνθετες πνευματικές διαδικασίες που δεν αποκλείουν τις φυσικές ή χειρωνακτικές εργασίες (π.χ. ο χειρουργός), που αποκτήθηκαν έπειτα από μακρά προετοιμασία, προϋποθέτουν μια πλατιά αυτονομία και μια προσωπική ευθύνη όσον αφορά την κρίση και τη συμπεριφορά, ρυθμίζονται από ένα σταθερό σύστημα ηθικών κανόνων, αντλούν την οντότητά τους από την προσωπική κατάρτιση και όχι από μια γραφειοκρατική οργάνωση.

*ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

… Οι Άγγελοι αγρυπνούν …..

Με αφορμή το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ βιβλίο του Ασημάκη Πανσέληνου, από τη δανειστική μας βιβλιοθήκη, μια μικρή αναφορά στον … ασήμαντο  και … απροσάρμοστο δάσκαλο της εποχής του (1910) που με ιδιαίτερο τόνο , ο συγγραφέας, περιγράφει.   Το παρακάτω κείμενο είναι αλιευμένο από το διαδίκτυο και την ιστοσελίδα: https://enthemata.wordpress.com/2015/09/19/doris/  και αναφέρει για ένα κείμενό του σχετικά με τους πρόσφυγες από την καταστροφή της Σμύρνης !!!!!!!!! που κατεύθαναν κατά κύματα στο νησί.

Ο Ντόρος Ντορής ήταν δάσκαλος και δημοσιογράφος, από τους βασικούς συντελεστές της Λεσβιακής Άνοιξης. Ήταν εκδότης της πρώτης εφημερίδας Ο Μυτιληνιός που κυκλοφόρησε στη Λέσβο το 1909. Ασπάστηκε τις σοσιαλιστικές ιδέες· ίσως γι’ αυτό κατηγορήθηκε για απροσάρμοστη συμπεριφορά ως δάσκαλος, δικάστηκε, αθωώθηκε και έφυγε από το νησί. Στα χρονογραφήματα και γενικότερα στα δημοσιεύματά του καταθέτει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Πολλά από αυτά είχαν κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1916 δημοσιεύει, στην εφημερίδα Σάλπιγξ, το χρονογράφημα «Οι άγγελοι». Σ’ αυτό καταγράφει και σχολιάζει την προσφυγική εικόνα της πόλης, την οποία ζήσαμε και εμείς, οι νέοι Μυτιληνιοί, τούτο το καλοκαίρι.

Αριστείδης Καλάργαλης

Οι άγγελοι

του Ντόρου Ντορή

Οι άγγελοι αγρυπνούν αγρυπνούν επί του ύπνου των ανθρώπων!…

Μεσάνυχτα…

Στο δρόμο του Κήπου, έξω από το Γυμνάσιο, τα αυτοσχέδια μαγαζάκια των προσφύγων, ανακάτωμα από κάσες μεγάλες και μικρές, χαλασμένες, μισοσπασμένες, ετοιμόρροπες, από καρεγλιά χωρίς σχήμα, από πανέρια και κόφες φανταστικά κουβαριασμένες, από τσουβάλια που σχηματίζουν στέγες στραβές και τρύπιες και παράξενες και τοίχους και χωρίσματα και παραπετάσματα κουρελιασμένα με αρχιτεκτονική ζητιάνικη, θαμπά, σκοτεινά, σιωπηλά σαν τάφοι, θλιβερά σαν συντρίμματα κάποιου παλιού μεγαλείου, κι ανάμεσα σ’ αυτά κι επάνω σ’ αυτά κορμιά ξαπλωμένα ακίνητα, βυθισμένα σε ύπνο βαθύ ύστερ’ απ’ τη γιγάντια κούραση της ημέρας, κορμιά συντριμμένα από τους κόπους και δαρμένα απ’ όλες τις δυστυχίες, κορμιά σιωπηλά σαν λείψανα, έτοιμα να βρικολακιάσουν περίφοβα στην πρώτη πνοή ζωής που θα πέρναγε απάνωθέ τους, για να ταράξει την ήσυχη γαλήνη της δειλιασμένης ψυχής των.

…Οι άγγελοι αγρυπνούν επί του ύπνου των ανθρώπων…

Μέσα στον Κήπο, κοντά στη θύρα που ανοίγει στη θάλασσα, ένα κουβάριασμα από ανθρώπινα κορμάκια, πεσμένα στο χώμα, μπρούμυτα, ανάσκελα, πλαγιαστά, απανωτά, σ’ ένα λίθινον ύπνο, μέσα στο θαμπό του μεσονυχτιού σκοτάδι, και στη μέση η μάνα ανακαθιστή, καμπουριασμένη, ακουμπιστά στον τοίχο, κουκουλωμένη σα φάντασμα, κουρνιάζοντας ακίνητη και φυλάγοντας τα παιδιά της, ω! φυλάγοντας ανακαθιστή, κουκουλωμένη, σ’ έναν λίθινον ύπνο, σαν άγαλμα της λύπης, μέσα στο θαμπό τού μεσονυχτιού σκοτάδι.

…Οι άγγελοι αγρυπνούν…

Κι όταν τ’ ανθρώπινα αυτά κορμιά τα συντριμμένα από τους κόπους και δαρμένα απ’ όλες τις δυστυχίες ξυπνήσουν, θα ’χουν πρωί πρωί τη ψυχή κουρασμένη, σφιγμένη από ένα βουβό πόνο και μια βαριομάρα απέραντη. Η χρυσή ελπιδοδότρα αυγούλα, δε θα ξυπνήσει τα πλάσματα αυτά για να τα χαρίσει στα χείλη τους το χαμόγελο και το αναγάλιασμα στην καρδιά τους. Θα σηκωθούν όπως κοιμήθηκαν, απόκληροι της κοινωνίας, νόθοι της ζωής, οι παραριχμένοι, οι απελπισμένοι.

Και τα όνειρά τους θαμπά, σκοτεινά, χωρίς παλάτια χρυσά κι ουρανούς γαλάζιους. Και τα όνειρά τους όλα το ψωμάκι, το ξερό ψωμάκι μόνο, που θα το ’βρουν όπως μπορέσουν, με του κορμιού τους το τσάκισμα στη δουλειά, με του εγώ των την ταπείνωση στο ζητιάνεμα, κι ίσως –ποιος ξέρει;– με της ψυχής των το θανάτωμα στην αγκαλιά της ατιμίας.

Οι άγγελοι αγρυπνούν επί του ύπνου των ανθρώπων.

Ω! αν αγρυπνούσαν και επί της ζωής των απηλπισμένων.

 

 

… Στο καλό …

Αντιγράφω ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ γράμμα αναγνώστη από την εφημερίδα «Εφ. Συν.» . Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο συγγραφέας του είναι εκπαιδευτικός.

» Αριθμός Πρωτοκόλλου»

prosfyges-tafoi

Τέτοια κρίματα είναι πολύ βαριά για να τα αντέξουν οι πλάτες μας.

Συντάκτης:  Κώστας Κουτρουμπάκης*

Στους θαυμαστούς ηλεκτρονικούς καιρούς μας, τους κατά γενική ομολογία κατακλυσμένους από πάσης φύσεως πληροφορία, είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργο ότι ελάχιστοι ανάμεσά μας ενδιαφέρονται για την ποιότητα και το ειδικό βάρος της πληροφορίας αυτής.

Συγχωρέστε με για το διδασκαλικό ύφος, αλλά θέλω να σας θυμίσω ότι -δυστυχώς- και στην πληροφόρηση ισχύει ο νόμος της αγοράς.

Ο,τι πληθωρίζεται ξεθωριάζει και χάνει την πειθώ του. Η εικόνα ειδικά, παρά την απόλυτη εξάρτησή μας από αυτήν, έχει πάψει πια όχι μόνο να μας εκπλήσσει αλλά και να προκαλεί οποιαδήποτε αντίδραση, ακόμη και χλιαρή.

Κι όμως, μέσα στον ορυμαγδό των οπτικών παραστάσεων του διαδικτύου βρέθηκε προσφάτως μια φωτογραφία που πραγματικά με σόκαρε.

Γύρω γύρω σε δεύτερο πλάνο τάφοι αδιευκρίνιστοι. Σε πρώτο πλάνο οι τάφοι δύο βρεφών.

Στις πάλλευκες επιτύμβιες μαρμάρινες πλάκες με μαύρα γράμματα τα εξής:

«Αγνωστο βρέφος. Κορίτσι 3 μηνών. Νο 31. Αρ. Πρ. 193. 22/11/2015 από 31/10/2015» και

«Αγνωστο βρέφος. Κορίτσι 3 μηνών. Νο 36. Αρ. Πρ. 219. 22/11/2015 από 31/10/2015».

Συνειρμικά ανακαλώ στη μνήμη μου την εποχή που ως νεαρός αρχαιολόγος συγκινούμουν ιδιαίτερα από τον τρόπο με τον οποίο αποχαιρετούσαν τους οικείους τους οι «προπάτορές» μας, οι Ελληνες του «Μέτρον άριστον», του χώματος και των φυσικών υλικών κι όχι του τσιμέντου και του δυναστικού (τώρα πια) πλαστικού.

Περίσσια η αγάπη με την οποία όλοι -φτωχοί ή πλούσιοι, αδιάφορο- τοποθετούσαν στον τάφο τα αγαπημένα αντικείμενα του νεκρού παρέα με την απαραίτητη σκευή για τον άλλο κόσμο: όπλα, κοσμήματα, αρώματα, παιχνίδια, αγγεία για το λουτρό και τόσα άλλα, ακόμη και τον οβολό για τον βαρκάρη του Αχέροντα.

Περίσσια και η φροντίδα με την οποία έντυναν και στόλιζαν τον θανόντα ετοιμάζοντάς του παράλληλα την τελετή για το πέρασμα στην «άλλη όχθη».

Ολες αυτές οι λεπτότητες και άλλες πολλές, που δεν έχουμε τώρα το περιθώριο να περιγράψουμε όπως θα άξιζε, δείχνουν περίτρανα τη σημασία που απέδιδαν τότε οι εν ζωή παραμένοντες στη διατήρηση δεσμών με τα λατρευτά τους πρόσωπα.

Συνειρμικά και πάλι οδηγούμαι σε φοιτητικές σημειώσεις, όπου φυλλομετρώντας βρίσκω επιτύμβιο επίγραμμα από την Τλω της νότιας Μικρασίας αφιερωμένο -με άφταστη τρυφερότητα- από γονιό στα παιδιά του:

«γλυκυτάτοις τέκνοις μου, ρχομένη κα Τάτα» (: στα γλυκύτατα παιδιά μου, Ορχομένη και Τάτα).

Θα αναρωτηθεί κανείς -εύλογα ίσως- «Μα καλά, τι είδους ταφή περίμενες για τόσους και τόσους θαλασσοπνιγμένους στο Αιγαίο;».

Παρά την υποψία που έτρεφα για την προχειρότητα αυτών των ταφών, δεν μπορούσα, ωστόσο, με κανέναν τρόπο να φανταστώ τέτοιο πλεόνασμα ψυχρότητας, για να μην πω κυνισμού και απανθρωπιάς.

Σαν καταντά ο άνθρωπος πραμάτεια (μνημονεύω τον Σεφέρη στον Τελευταίο Σταθμό), ο τρυφερός αποχαιρετισμός στην επιτύμβια στήλη αντικαθίσταται -αναπόφευκτα (;)- από νούμερα, ημερομηνίες και αριθμούς πρωτοκόλλου, και μάλιστα σε σύντμηση…

Ας ξανασκοτώσουμε λοιπόν αυτά τα βρέφη με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, που με πλέρια «φροντίδα» και «περίσκεψη» σκεφτήκαμε να τους απευθύνουμε ως ύστατο αντίο!

Μέσα σε τόση συμφορά άλλωστε, πού χρόνος για τρυφερά λόγια, αβρότητες και τα συμπαρομαρτούντα…

Κι όμως, τέτοια κρίματα είναι πολύ βαριά για να τα αντέξουν οι πλάτες μας. Το ’ξερε αυτό ο Αλεξανδρινός μας ποιητής, που κατάφερε -ωστόσο- να αποκαταστήσει την ιστορική αδικία στο πρόσωπο του αγαπημένου του Καισαρίωνα.

Το χρέος τώρα μένει σε μας.

Μ’ όλη την ατεχνία και την αδεξιότητά μας, διατηρούμε μνήμη δυνατή.

Και μ’ όλη τη σύγχυση στην οποία μας αναγκάζουν άχρηστοι «Αρ. Πρ.», είμαστε ακόμη σε θέση να ανασύρουμε από την κληρονομιά μας δυο λόγους γλυκούς, για να θρηνήσουμε αυτές τις ψυχές κατά πώς τις πρέπει.

VII 285. ΓΛΑΥΚΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΙΤΟΥ

Ο κόνις οδ’ λίγον πέτρης βάρος, λλ’ ρασίππου / ν σορς, ατη πσα θάλασσα τάφος· / λετο γρ σν νηί· τ δ’ στέα πο ποτ’ κείνου / πύθεται, αθυίαις γνωστ μόναις νέπειν.

Δεν είναι η πέτρα και η γη του Ερασίππου ο τάφος / μα όλη η θάλασσα – σ’ αυτήν εχάθη με το σκάφος.

Και πού σαπίζουν τα οστά και πού θα διαλυθούνε, / μονάχα οι γλάροι ξέρουνε, εκείνοι θα σ’ το πούνε.

Επιτύμβια επιγράμματα Παλατινής Ανθολογίας (Μτφ. I.N. Κυριαζή)

«γλυκυτάτοις τέκνοις ἡμῶν, Ὀρχομένη καὶ Τάτα»

*φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση