Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ηλιούπολης

"Μιχάλης Παπαμαύρος"

Πάθος και ενδιαφέρον για διδασκαλία

Αναδημοσιεύω αυτό το εξαίρετο άρθρο που διάβασα στην «εφημερίδα των συντακτών» . Μόνη μου ένσταση η φράση του  «…..αναδεικνύουν «ως μοναδική πηγή σεβασμού του μαθητή προς τον δάσκαλο τις ανθρώπινες και διανοητικές ιδιότητες του ίδιου του δασκάλου». …» Χρειάζεται και κάτι ακόμα η πειθαρχηση του μικρού παιδιού.

Πάθος και ενδιαφέρον για διδασκαλία

Γιώργος Σταματόπουλος

Το διάβασα το Σαββατοκύριακο και δεν συγκρατούμαι· αναδημοσιεύω μικρό απόσπασμα, ακριβώς γιατί μοιάζει με το σημείωμα της περασμένης Πέμπτης. Θυμίζω την ουσία του: Δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος διδασκαλίας από τον φωτισμένο δάσκαλο, εδώ και αιώνες.

Και ιδού τι αναφέρει ο καθηγητής Ιταλικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας Νούτσιο Ορντινε στο βιβλίο του «Οι κλασικοί στη ζωή μας», εκδ. «Αγρα»:

Το «καλό σχολείο» δεν το κάνουν ούτε οι πολυμεσικοί διαδραστικοί πίνακες ούτε τα τάμπλετ ούτε οι διευθυντές-μάνατζερ ούτε οι δημαγωγικές συμφωνίες για βραχύχρονη πρακτική άσκηση μέσα σε επιχειρήσεις και επαγγελματικά γραφεία. Το καλό σχολείο το συγκροτούν μόνο οι καλοί δάσκαλοι, αυτοί που αφήνουν στην άκρη «τα καταναγκαστικά μέτρα» και αναδεικνύουν «ως μοναδική πηγή σεβασμού του μαθητή προς τον δάσκαλο τις ανθρώπινες και διανοητικές ιδιότητες του ίδιου του δασκάλου».

Ο δάσκαλος είναι αυτός που έχει τη σοβαρή αποστολή να κάνει τους μαθητές του να αντιληφθούν πως η εκπαίδευση είναι μια μεγάλη ευκαιρία που μας προσφέρει η κοινωνία για να μας βοηθήσει πάνω απ’ όλα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, ελεύθεροι άντρες και ελεύθερες γυναίκες, ικανοί να ξέρουμε πώς να ζήσουμε…».

Ο καθηγητής ορμήθηκε να γράψει αυτές τις αράδες διαβάζοντας μια πρόταση του Αϊνστάιν:

Η εκπαίδευση θα πρέπει πάντα να στοχεύει στην αποφοίτηση νέων με αρμονική προσωπικότητα και όχι εξειδικευμένων ατόμων… Η ανάπτυξη ανεξάρτητης σκέψης και ανεξάρτητου κριτικού πνεύματος θα έπρεπε να κατέχει πρωταρχική θέση και όχι η απόκτηση εξειδικευμένων γνώσεων

Βλέπουμε με πόση αγωνία ο μεγάλος επιστήμονας μιλάει για την εξειδίκευση, την «καραμέλα» των ιθυνόντων περί την εκπαίδευση του 21ου αιώνα.

Πάμε και στον πρόλογο του Ιταλού καθηγητή: «Δεν έχουμε ανάγκη από γενικές μεταρρυθμίσεις αλλά από ποιοτική στελέχωση διδασκόντων. Οι νέοι ζητούν κυρίως καθηγητές που να διακατέχονται από πάθος και αληθινό ενδιαφέρον για το μάθημα που διδάσκουν».

Μόλις πριν από λίγες μέρες, μαθητές της Β΄ Λυκείου μού έλεγαν ακριβώς το ίδιο, ότι υπάρχουν καθηγητές που τους απωθούν (!) και άλλοι (ελάχιστοι) που τους ελκύουν να παρακολουθούν το μάθημά τους. Ισως εκεί πρέπει να στραφούν οι προσπάθειες όλων: στο πώς θα αποκτήσουν οι μαθητές ανεξάρτητη σκέψη και ανεξάρτητο κριτικό πνεύμα διότι μόνο έτσι πλάθονται ελεύθεροι άνθρωποι.

Αυτό θα πρέπει να είναι και το θέμα των πιθανών σεμιναρίων που γίνονται για την εκπαίδευση: στο πώς οι εκπαιδευτικοί θα αποκτήσουν πάθος για ελευθερία και βεβαίως πώς θα το μεταδώσουν στα παιδιά· διαφορετικά θα διαιωνίζεται το χαμηλό επίπεδο που έχει «επιτύχει» η ελληνική εκπαίδευση από τη σύσταση του ελληνικού κράτους ώς τις μέρες μας (και απ’ ό,τι όλα δείχνουν και στο μέλλον – εκτός εάν έχουν διαφορετική άποψη οι ιθύνοντες…).

Το προηγούμενο άρθρο του που αναφέρει στο κείμενο, είναι στην ιστοσελίδα:
http://www.efsyn.gr/arthro/i-epistrofi-toy-fotismenoy-daskaloy