Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ηλιούπολης

"Μιχάλης Παπαμαύρος"

Νέος νόμος για την επιλογή διευθυντών σχολικών μονάδων. Ανοίγει το δρόμο για την αξιολόγηση στην Εκπαίδευση!!!

Άλλη μια κυβερνητική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή του «νέου αέρα» που φύσηξε στα σχολεία με την εκλογή διευθυντών από τους συναδέλφους, διαλύεται αυτές τις μέρες με την κατάθεση και ψήφιση «νέου» νόμου για την επιλογή διευθυντών των σχολικών μονάδων.

Το σχέδιο νόμου που κατέθεσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με αφορμή την απόφαση του ΣΤΕ να κρίνει αντισυνταγματικό το ν.4327/15 (Μπαλτά – Κουράκη), βασίζεται σε όλο το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο που ισχύει εδώ και χρόνια (βλ. Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας, Καθηκοντολόγιο, ν.3848/10 – Διαμαντοπούλου, ν.4186/13 – Αρβανιτόπουλου). Ας μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όχι απλά δεν κατάργησε κανέναν από τους νόμους των κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ αλλά φρόντισε να θωρακίσει το αντιλαϊκό οπλοστάσιο και με νέους νόμους (ν. 4354/15 – μισθολόγιο/φτωχολόγιο, ν. 4440/2016 – κινητικότητα, ν. 4369/16 – αξιολόγηση στο Δημόσιο) που συμβάλουν στην επίτευξη των αντιδραστικών στόχων και δεσμεύσεων για την εκπαίδευση και συνολικότερα.

Στην ουσία η κυβέρνηση επικαιροποιεί το νόμο 3848/10 της Διαμαντοπούλου. Ένα νόμο που στήριξε και ακόμα «διαφημίζει» η παράταξη της ΠΑΣΚ/ΔΗ.ΣΥ./ΠΕΚ. Πατάει γερά επάνω σε ένα νομοθετικό πλαίσιο που προσαρμόζει και το σχολείο στις ανάγκες τις αγοράς. Βαδίζει σταθερά στης ράγες των κατευθύνσεων της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ. Αυτή η πολιτική είναι που καθορίζει τελικά το χαρακτήρα του σχολείου άρα και το ρόλο των διευθυντών. Αυτό το νομοθετικό πλαίσιο, αλλά και τις κυβερνητικές πολιτικές θα κληθεί να εφαρμόσει ο Διευθυντής ενός Σχολείου και ακριβώς εδώ θα ελέγχεται από τους ανωτέρους του, το Υπουργείο, την κυβέρνηση.

Συγκεκριμένα με το σχέδιο νόμου:

  • Γίνονται μια σειρά αυξομειώσεις στη μοριοδότηση των «αντικειμενικών κριτηρίων» (επιστημονικά, διδακτικά κ.τ.λ.).
  • Επανέρχεται η «αμαρτωλή» διαδικασία της συνέντευξης από τα ΠΥΣΠΕ/ΠΥΣΔΕ με διευρυμένη σύνθεση (5+2 επιπλέον ορισμένα από την κυβέρνηση μέλη).
  • Καταργείται η μυστική ψήφος του συλλόγου διδασκόντων και θεσμοθετείται ο «συμβουλευτικός ρόλος» του συλλόγου που δεν θα μετράει στην τελική βαθμολογία του υποψηφίου. Από τη συνεδρίαση του συλλόγου αποκλείονται οι αναπληρωτές!!

Η κριτική που κάνει στην κυβέρνηση η ΝΔ και η ΔΑΚΕ, για προχειρότητα και «ιδεοληψίες», αλλά και κριτική άλλων δυνάμεων ότι δήθεν γίνονται «βήματα προς τα πίσω», είναι βολική για την κυβέρνηση γιατί κρύβει το γεγονός ότι και με τον προηγούμενο αλλά και με το σημερινό τρόπο επιλογής ο διευθυντής θα κληθεί να υπηρετήσει ένα εκ των προτέρων αντιλαϊκό – αντιεκπαιδευτικό πλαίσιο. Δεν είναι τυχαίο ότι η επιλογή και αξιολόγηση των στελεχών εκπαίδευσης είναι μέρος του 4ου Μνημονίου για την εκπαίδευση – τριετές πρόγραμμα πλάι στα ζητήματα της εξοικονόμησης πόρων, την προώθηση της μαθητείας στη Τεχνική Εκπαίδευση, την αυτονομία της σχολικής μονάδας.

Ανοίγει όχι απλά δρόμος αλλά λεωφόρος για την αξιολόγηση και στην εκπαίδευση!!

Η διαδικασία εμπλοκής του συλλόγου διδασκόντων στην επιλογή των διευθυντών δεν είναι απλά «καρικατούρα» επειδή η γνώμη του θα λαμβάνεται υπόψη μόνο συμβουλευτικά από τα Υπηρεσιακά Συμβούλια!! Είναι μέρος της γενικότερης διαδικασίας αξιολόγησης που προωθείται και στην εκπαίδευση. Ο Σύλλογος διδασκόντων θα καλείται σε ξεχωριστή συνεδρίαση να συντάσσει πρακτικό μέσα από το οποίο θα αποτιμά(!!) τη συμβολή στο εκπαιδευτικό έργο, την προσωπικότητα και τη γενική συγκρότηση του κάθε υποψηφίου. Η διαδικασία της «φανερής περιγραφικής αξιολόγησης» θα γίνεται στη βάση δεικτών αξιολόγησης μέσω ερωτηματολογίων τα οποία θα αποστέλλονται στα σχολεία μετά από Υπουργική Απόφαση και γνωμοδότηση του Ι.Ε.Π. Η διαδικασία αυτή είναι εφαρμογή ακριβώς των διαδικασιών αξιολόγησης που προβλέπονται στο ν. 4369/16 – Βερναδάκη- για την αξιολόγηση στο Δημόσιο στο τμήμα που αφορά την αξιολόγηση του προϊσταμένου από τους υφισταμένους. Το Σεπτέμβρη του 2017 σχεδιάζουν να βάλουν σε εφαρμογή και το υπόλοιπο κομμάτι της αξιολόγησης. Επιβεβαιώνεται η προειδοποίηση του ΠΑΜΕ ότι ο νόμος Βερναδάκη θα αποτελέσει τον οδηγό για την αξιολόγηση και στην εκπαίδευση. Είναι μεγάλες οι ευθύνες των ηγεσιών σε ΟΛΜΕ – ΔΟΕ που εδώ και μήνες «ποιούν τη νήσσαν» για την αξιολόγηση και λιβανίζουν περί «μη τιμωρητικής αξιολόγησης» και εξαίρεσης των εκπαιδευτικών. Μέλος του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ εκλεγμένος με τη ΔΑΚΕ δήλωσε ότι είναι υπέρ της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας. Στην ΑΔΕΔΥ, ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ, και ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκαν υπέρ του ν. Βερναδάκη.

Καλούμε του συναδέλφους να δυναμώσουν τον αγώνα απέναντι στη αντιλαϊκή πολιτική. Απέναντι στο νέο Μνημόνιο για την Παιδεία. Απέναντι στην αξιολόγηση – κρατικό έλεγχο που στόχο έχει την προσαρμογή και του σχολείου στις ανάγκες αναπαραγωγής τους βαρβάρου εκμεταλλευτικού συστήματος.

  • Καλούμε τις ΕΛΜΕ και τους Συλλόγους να οργανώσουν την πάλη ενάντια στην αξιολόγηση.
  • Η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ στα πλαίσια της «αποχής από κάθε διαδικασία αξιολόγησης» που έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ να καλέσουν τους συλλόγους να μην συντάξουν πρακτικά, να μην συμπληρώσουν ερωτηματολόγια, να μην αξιολογήσουν.

Η υπόθεση της αποτροπής της αντιδραστικής εξέλιξης αφορά και τη στάση των αιρετών στη διαδικασία των συνεντεύξεων, διαδικασία η οποία δεν πρέπει να νομιμοποιηθεί.

Η θέση του ΠΑΜΕ ήταν και είναι:

  • Δε συμμετέχουμε στη διαδικασία αξιολόγησης και σε καμιά περίπτωση, οι αιρετοί που εκλέχθηκαν με τα ψηφοδέλτια που στήριξε το ΠΑΜΕ δεν γίνονται αξιολογητές.
  • Βάζουμε παύλα (-) στη συνέντευξη. Παραβρισκόμαστε στη διαδικασία από τη σκοπιά της καλύτερης αποκάλυψης– ελέγχου– καταγγελίας.

Η ακύρωση των αντιδραστικών εξελίξεων είναι υπόθεση του κινήματος και προφανώς αυτό δεν θα κριθεί μέσα στους τέσσερις τοίχους των ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ.

                                                                                     Αθήνα 25 Μάη 2017

Πώς μπορούμε να μιλήσουμε απλά σε μαθητές για φιλοσοφία

Μια απόπειρα με τη βοήθεια του «θείου Αλβέρτου»… Ενα κείμενο που απευθύνεται σε γονείς, δασκάλους, καθηγητές

 

Όποιος συναναστρέφεται σήμερα παιδιά 13 – 14 χρόνων ξέρει ότι δύσκολα παίρνουν να διαβάσουν ένα «εξωσχολικό» βιβλίο, είτε λογοτεχνικό, είτε πολύ περισσότερο φιλοσοφικό ή εν γένει επιστημονικό. Η αποστροφή που γεννά το σημερινό σχολείο για τη γνώση, η αλλοτρίωση σε επίπεδο κοινωνικών σχέσεων, η εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου, η στρεβλή ανάπτυξη και αξιοποίηση του διαδικτύου επιδρούν καθοριστικά ως προς αυτό.

Ομως, δεν πρέπει να παραιτηθούμε από την προσπάθεια να μπολιάσουμε το νεανικό προβληματισμό μ” ένα στέρεο κοσμοθεωρητικό υπόβαθρο, να εμφυσήσουμε τη δίψα για γνώση. Οσο κι αν το στοίχημα είναι δύσκολο, χρειάζεται να κάνουμε ακόμα περισσότερα σε αυτήν την κατεύθυνση. Για να το κερδίσουμε, πρέπει να επεξεργαστούμε κατάλληλες μεθόδους και μορφές, να ανταλλάξουμε γνώμες και πείρα. Σ” αυτό αποσκοπούν όσα γράφουμε εδώ.

Αν πεις σε μαθητές ευθύς εξαρχής ότι το βασικό ζήτημα της φιλοσοφίας αφορά τη σχέση νόησης και Είναι, το πιθανότερο είναι να σου πουν ότι μιλάς ακαταλαβίστικα και ν” αρχίσουν να ασχολούνται με τα κινητά τους. Κι εδώ που τα λέμε, δίκιο θα “χουν. Είναι άλλο να συζητάς π.χ. για το Αντι-Ντύρινγκ κι άλλο να θες ν” ανοίξουν ένα παράθυρο για να δουν τι έχει να τους προσφέρει η φιλοσοφία και ο μαρξισμός, όχι ως εγκυκλοπαιδική γνώση, αλλά ως οδηγός για τα βήματά τους στη ζωή.

 
Μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο; 

 

Αντί, λοιπόν, να αρχίσει κανείς διατυπώνοντας, εν είδει θέσφατου, το βασικό ζήτημα, μπορεί να θέσει το ερώτημα «μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο γύρω μας;». Οι πιθανές απαντήσεις ανοίγουν το δρόμο προς την ουσία του ζητήματος. Τι θα σήμαινε το «όχι»; Θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο κόσμος είναι τέτοιος που ο άνθρωπος δεν μπορεί να τον γνωρίσει ή ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος έτσι που δεν μπορεί να γνωρίσει τον κόσμο. Ισως κάποιος πιο «ψαγμένος» να πει ότι «αφού κάθε τόσο ανακαλύπτεται κάτι καινούργιο, που βγάζει λάθος όσα πιστεύαμε ως τότε, πώς μπορούμε να ξέρουμε αν πράγματι γνωρίζουμε τον κόσμο;». Από αυτά μπορεί να αναδειχτεί η ουσία της διδασκαλίας του ιδεαλισμού και των παραφυάδων του για τη γνώση. Εύκολα προκύπτει ότι τέτοιες απαντήσεις οδηγούν στη μοιρολατρία, στο να περιμένεις παθητικά τα μελλούμενα και να εναποθέτεις τις ελπίδες σου για να αλλάξει η κατάσταση σε κάποια εξωτερική δύναμη αντί να πάρεις την υπόθεση στα χέρια σου. Κι αυτό σίγουρα είναι κάτι που δεν ταιριάζει σε νέους ανθρώπους!

Από την άλλη, μέσα από την πρακτική του δραστηριότητα ο άνθρωπος μπορεί να επιβεβαιώνει ότι οι γνώσεις του αντιστοιχούν στην πραγματικότητα και γι” αυτό μπορεί χρησιμοποιώντας τες να τον «αλλάξει», για να ικανοποιήσει τις δικές του ανάγκες, τις ανάγκες της κοινωνίας. Βέβαια, υπάρχει μια προϋπόθεση: Η δράση του να παίρνει υπόψη τους νόμους της πραγματικότητας, που ισχύουν ανεξάρτητα από τη θέλησή του. Από εδώ προκύπτει και η ανάγκη να τους μάθουμε, ώστε να μπορούμε να τους χρησιμοποιούμε προς όφελός μας. Πρέπει να γνωρίσουμε, λοιπόν, τον κόσμο, για να μπορέσουμε να τον αλλάξουμε! Ετσι, το «ναι» ανοίγει το δρόμο για τη διαλεκτικοϋλιστική διδασκαλία για τη γνώση. Ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει τον κόσμο, γιατί είναι μέρος του, «γεννήθηκε» μέσα από αυτόν.

Φυσικά, όταν μιλάμε για τον κόσμο που μας περιβάλλει δεν εννοούμε μόνο τα φυσικά σώματα, αλλά ό,τι είναι αντικειμενικά υπαρκτό: π.χ., σε ένα εργοστάσιο, οι σχέσεις μεταξύ των εργατών και βιομηχάνου είναι εξίσου υλικές.

Το επόμενο βήμα είναι να τεθεί το ερώτημα: Τι προηγείται, ποιο είναι το καθοριστικό, η σκέψη μας (ή το πνεύμα, γενικά) ή ο ίδιος ο κόσμος, η πραγματικότητα που μας περιβάλλει; Αν έχουμε συμφωνήσει στα παραπάνω, η απάντηση θα προκύψει εύκολα, ότι αφετηρία είναι ο ίδιος ο κόσμος. Ετσι πια θα έχουμε προσδιορίσει τα δυο στρατόπεδα και τα παιδιά θα έχουν πάρει θέση σ” αυτό του υλισμού.

 
Αρκεί η εμπειρία για να γνωρίσουμε τον κόσμο;

Πώς, όμως, μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο; Οι πρώτες, αυθόρμητες απαντήσεις μάλλον θα αναφέρονται στην παρατήρηση και την εμπειρία: Βλέποντας όσα συμβαίνουν γύρω μας, μαθαίνουμε για αυτά. Μπορούν, όμως, οι αισθήσεις και η εμπειρία να μας δώσουν την πλήρη εικόνα;

Κάθε πρωί βλέπουμε τον Ηλιο ν” ανατέλλει και κάθε βράδυ να δύει. Η παρατήρηση αυτή εύλογα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Ηλιος κινείται γύρω απ” τη Γη, όπως άλλωστε πίστευαν για πολλούς αιώνες. Κι όμως, σήμερα ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αρα η εμπειρία από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται, ξεκινώντας από εκεί, να προσπαθήσουμε να αποκαλύψουμε τις πιο ουσιαστικές πτυχές, όσα δε φαίνονται με μια πρώτη ματιά, τους μηχανισμούς που καθορίζουν πώς είναι και πώς εξελίσσονται τα πράγματα κι έτσι να «δέσουμε» τη γνώση μας θεωρητικά.

 
Καλώς τον θείο Αλβέρτο!

Η μονοτονία που μπορεί να έχει μια συζήτηση σε στιλ διάλεξης για ένα τόσο «βαρύ» θέμα δεν είναι ό,τι πιο θελκτικό για έναν μαθητή. Πώς θα μπορούσαμε να τη διανθίσουμε, ώστε το ενδιαφέρον να κρατιέται ζωντανό, αλλά και να αφομοιώνονται καλύτερα όσα λέμε; Χείρα βοηθείας μπορεί να τείνει ο Αϊνστάιν.

Η θεωρίας της Σχετικότητας (Ειδική και Γενική), ένα από τα βάθρα της σύγχρονης Φυσικής, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα δυσπρόσιτης εμπειρικά επιστημονικής θεωρίας. Φυσικά, δεν είναι δόκιμο να μιλήσουμε σε μαθητές Γυμνασίου αναλυτικά για αυτή, όμως κάποιες πλευρές μπορεί να ανοίξουν ζητήματα που μας ενδιαφέρουν. Αλλωστε, ο Αϊνστάιν, ως προσωπικότητα, γοητεύει και μπορεί να λειτουργήσει ως θετικό πρότυπο, πράγμα χρήσιμο στις νεότερες ηλικίες.

Η επανάσταση που επέφερε στη Φυσική είχε ως υπόβαθρο την αμφισβήτηση πολλών από τις «αιώνιες αλήθειες» της μέχρι τότε επιστήμης. Οπως έλεγε κι ο Αϊνστάιν «η επιστήμη και η γνώση πάνε μπροστά μόνο αν αμφισβητήσουμε τους μεγάλους».

Ολο και κάπου θα έχουμε δει την περίφημη εξίσωση E=mc2. Τι εκφράζει επί της ουσίας αυτή; Οτι η ενέργεια και η μάζα (ιδιότητα της ύλης) μετατρέπονται η μια στην άλλη, ούτε γεννιούνται, ούτε καταστρέφονται, αφού η μεταξύ τους αναλογία παραμένει σταθερή. Είναι, δηλαδή, μια απόδειξη ότι στο φυσικό κόσμο ισχύει η θέση που για την υλιστική διαλεκτική έχει γενική ισχύ, ότι η ύλη βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς κίνησης, δηλαδή μεταβολής (αυτή εκφράζει ουσιαστικά η ενέργεια).

Ας πάμε παραπέρα. Παλιότερα ο χώρος και ο χρόνος θεωρούνταν απόλυτοι και ανεξάρτητοι μεταξύ τους και από την ύλη. Ηταν σαν να έχουμε ένα άδειο δοχείο, έτοιμο να δεχτεί ό,τι τοποθετηθεί μέσα του. Ο Αϊνστάιν απέδειξε ότι χώρος και χρόνος (που είναι άπειροι, υπάρχουν αντικειμενικά, δεν είναι δημιουργήματα ή επινοήσεις κανενός) δεν είναι ανεξάρτητοι ούτε μεταξύ τους, ούτε από τα υλικά σώματα (σχήμα 1). Αυτά είναι βασικά στοιχεία της διαλεκτικοϋλιστικής αντίληψης για το χώρο και το χρόνο.

Μια απλή δραστηριότητα βοηθά να το κατανοήσουμε: Παίρνουμε ένα σεντόνι και το τεντώνουμε, τραβώντας από όλες τις μεριές. Τοποθετούμε πάνω του μια σφαίρα. Η παρουσία ενός υλικού σώματος (σφαίρα) καμπυλώνει το χωροχρόνο (σεντόνι). Αν τώρα ρίξουμε στο σεντόνι μπίλιες, θα δούμε ότι η τροχιά και η επιτάχυνσή τους καθορίζονται από το πώς έχει διαμορφωθεί ο χωροχρόνος, ενιαία με την παρουσία του υλικού σώματος (σχήμα 2).

Ας δούμε και κάτι πιο… προκλητικό. Ξέρουμε ότι εφόσον το άθροισμα των γωνιών του είναι 180ο, ένα τρίγωνο δεν μπορεί να έχει δυο ορθές γωνίες. Ομως, ας παρατηρήσουμε μια υδρόγειο σφαίρα: Θα δούμε ότι δυο οποιοιδήποτε μεσημβρινοί είναι κάθετοι στον ισημερινό κι όμως τέμνονται στους πόλους. Σχηματίζονται έτσι τρίγωνα με δυο ορθές γωνίες (σχήμα 3)! Είναι λάθος αυτό που τόσα χρόνια μαθαίνουμε; Οχι, απλώς η Ευκλείδεια γεωμετρία αφορά τα επίπεδα και δεν είναι κατάλληλη για τις καμπυλωμένες επιφάνειες. Οι ιδιότητες αυτών περιγράφονται από μη ευκλείδειες γεωμετρίες κι αφού, όπως είδαμε, ο χωροχρόνος καμπυλώνεται παρουσία ύλης, εκεί έπρεπε να καταφύγει κι ο Αϊνστάιν. Ετσι, βλέπουμε ότι αυτό που ξέρουμε για μια άλλη «περιοχή» της πραγματικότητας δεν αρκεί για να μας δώσει όλες τις ιδιότητες του χώρου και του χρόνου. Χρειάζεται να κάνουμε άλμα για να οδηγηθούμε σε σωστά αποτελέσματα κι όχι να μεταφέρουμε συμπεράσματα άκριτα και μηχανιστικά…

Του
Δημήτρη ΚΟΙΛΑΚΟΥ

Χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή του τριετούς προγράμματος – μνημονίου

Το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του τριετούς προγράμματος που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για την παιδεία, το οποίο αποτελεί και το 4ο μνημόνιο για την Παιδεία που συναποφασίστηκε με τους θεσμούς, έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Παιδείας.

Για να μη μένει καμιά αμφιβολία δε ότι πρόκειται για μνημόνιο, στις εισαγωγικές παρατηρήσεις του σχεδίου της κυβέρνησης αναφέρεται ότι: «Ο ουσιαστικός διάλογος με τους Θεσμούς με μεσο-μακροπρόθεσμη κλίμακα θα πρέπει να συνεχιστεί για να βελτιωθούν όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης. Και σε αυτό το επίπεδο θα πρέπει να γίνουν αμοιβαίες δεσμεύσεις για να εφαρμοστούν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις». Ενώ στη συνέχεια περιγράφεται αναλυτικά ότι βήμα το βήμα, η σταδιακή εφαρμογή του προγράμματος θα είναι σε συνεννόηση με τους θεσμούς.

Επίσης αναφορά γίνεται και στην αναμενόμενη έκθεση του ΟΟΣΑ η οποία θα επικεντρώνεται στα θέματα της αξιολόγησης, της αποκέντρωσης και της αυτονομίας των σχολικών μονάδων και γενικότερα του εκπαιδευτικού συστήματος. Αν και η έκθεση σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα θα δημοσιευθεί τον Οκτώβρη του 2017, το υπουργείο Παιδείας βάζει μεσοπρόθεσμους στόχους να φέρει το νόμο για την «αυτο-αξιολόγηση» της σχολικής μονάδας τον ερχόμενο Ιούνη και να αρχίσει την εφαρμογή της από το σχολικό έτος 2017-18.

Σε σχέση με τα όσα είχε ανακοινώσει ο πρωθυπουργός για το τριετές πρόγραμμα, στο αναλυτικό χρονοδιάγραμμα των μέτρων εμφανίζονται κάποιες ελαφριές διαφοροποιήσεις. Για παράδειγμα, η εξαγγελία για θεσμοθέτηση υποχρεωτικής διετούς προσχολικής αγωγής, μετατρέπεται τώρα σε «εκτίμηση της ενδεχόμενης ανάγκης επέκτασης της προσχολικής αγωγής», λες και δεν είναι δεδομένη σήμερα η ανάγκη γα επέκταση της υποχρεωτικότητας της προσχολικής αγωγής με την παράλληλη ανάληψη από το κράτος των ευθυνών του για να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες υποδομές, το προσωπικό και κυρίως το ενιαίο, επιστημονικά σχεδιασμένο πρόγραμμα για τις ανάγκες των παιδιών σε αυτές τις ηλικίες.

Αντίστοιχα, η πρωθυπουργική δέσμευση για μείωση του ανώτατου ορίου μαθητών ανά τμήμα στους 22 για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση διατυπώνεται τώρα ως: «Αξιολόγηση του πεδίου εφαρμογής ενός προγράμματος σχολικών συγχωνεύσεων προκειμένου να διευκολυνθεί η σταδιακή μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη»! Δηλαδή, η μείωση των μαθητών ανά τμήμα (που αντικειμενικά δημιουργεί την ανάγκη για περισσότερα τμήματα και εκπαιδευτικούς) θα χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για νέες συγχωνεύσεις, προκειμένου να εξασφαλιστεί από αυτές επιπλέον προσωπικό, αφού όπως είναι γνωστό δεν προβλέπονται μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών μέσα στην τριετία.

Για τα Γυμνάσια περιγράφονται αλλαγές που έχουν ήδη γίνει από φέτος με τη μείωση ωρών διδασκαλίας και εξετάσεων, ενώ σημειώνεται ότι η ενισχυτική διδασκαλία θα προβλέπεται μετά το τέλος των προαγωγικών εξετάσεων μόνο «για τους μαθητές που δεν συγκέντρωσαν προσβάσιμο βαθμό σε ένα ή περισσότερα μαθήματα» κι όχι από την αρχή της χρονιάς για όλους τους μαθητές που έχουν ανάγκη επιπλέον βοήθειας ως ένα μέτρο ανακούφισης των οικογενειών που δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά σε φροντιστήρια. Η περίπτωση να γίνεται ενισχυτική διδασκαλία κατά τη διάρκεια της χρονιάς επαφίεται στη βούληση των διδασκόντων, αν θέλουν να αξιοποιήσουν με αυτό τον τρόπο τις τρεις διδακτικές ώρες που μειώθηκαν τη βδομάδα και δε γίνεται λόγος για διορισμό προσωπικού για την ενισχυτική. Μέσα στον Ιούνιο προβλέπεται ακόμα για το Γυμνάσιο ότι θα υπάρξει «εκσυγχρονισμός των διατάξεων περί κυρώσεων και απουσιών των μαθητών».

Το χρονοδιάγραμμα μιλάει επίσης για εφαρμογή ενός νέου πλαισίου «λειτουργίας για τις σχολικές κοινότητες»(που είτε από τυπογραφικό λάθος είτε λόγω αντιγραφής από προηγούμενα σχέδια και μνημόνια την τοποθετεί το Δεκέμβρη του 2016).

Στο χρονοδιάγραμμα αναφορικά με την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών που παραπέμπει στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για τη διδακτική επάρκεια, περιγράφεται ακόμα ότι «έχει συγκροτηθεί μια επιτροπή, αποτελούμενη από εμπειρογνώμονες του υπουργείου και πανεπιστημιακούς, η οποία θα οργανώσει τη βασική κατάρτιση των εκπαιδευτικών της προσχολικής, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τα πορίσματά της αναμένονται.» Επιπλέον κάτω από τον τίτλο «Εξορθολογισμός της διαχείρισης του διδακτικού προσωπικού», προβλέπεται έως το τέλος Νοέμβρη του 2017 να προχωρήσει «η ενοποίηση των συναφών τομέων/ειδικοτήτων έτσι ώστε να είναι πιο πιθανό οι εκπαιδευτικοί να καλύψουν τις ώρες διδασκαλίας τους σε ένα ή δυο σχολεία, αποκτώντας έτσι αίσθηση του «συνανήκειν»  (…) να μη δαπανάται περιττή ενέργεια στη μετακίνηση από σχολείο σε σχολείο»…

Το myschool και η Οργανικότητα των σχολείων, από ΑνΚιν

Το myschool έστειλε την παρακάτω «εντολή» προς τους διευθυντές  για να καταχωρήσουν στις φόρμες του «Μεγάλου Αδελφού» , πόσες οργανικότητες έχει το σχολείο και με βάση ποιο ΦΕΚ έχουν συσταθεί. Πόσες για ΠΕ70 κλασικό , πόσες για ΠΕ70 ολοήμερο, πόσες ΠΕ70 για επιπλέον δάσκαλο κλπ.
Μυρίζει κάτι για το καλοκαίρι;;
Είναι πράγματι ένας ουσιαστικός εξορθολογισμός-τακτοποίηση της ασυδοσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ των προηγούμενων χρόνων;;;
Θα δείξει!!!

Πηγή για την ανακοίνωση του myschool  η ιστοσελίδα του Γ. Δημητρακόπουλου

myschool_organikotita

 ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ                                                                         Γιάννης Χαλακατεβάκης

 

ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Προτάσεις και μέτρα για την πιο αποτελεσματική εφαρμογή της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής

 

Eurokinissi
«Αξιολόγηση», αυτονομία της Σχολικής Μονάδας και αντιδραστικός κρατικός έλεγχος των εκπαιδευτικών στην ατζέντα και της παρούσας κυβέρνησης
Το Δεκέμβρη του 2016, η «Ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (ΑΔΙΠΠΔΕ)» παρέδωσε στη Βουλή την Ετήσια Εκθεσή της. 

Θυμίζουμε ότι η ΑΔΙΠΠΔΕ ιδρύθηκε το 2013 (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, νόμος 4142) με στόχο την προώθηση της «αξιολόγησης» και στο χώρο της Εκπαίδευσης ή αλλιώς «η ΑΔΙΠΠΔΕ είναι αρμόδια κατά νόμο τόσο για την εσωτερική αξιολόγηση (αυτοαξιολόγηση) όσο και για την εξωτερική αξιολόγηση της Σχολικής Μονάδας», όπως επισημαίνεται εύστοχα στην ίδια την Εκθεση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διατήρησε αυτούσιο τον νόμο 4142/2013, άρα και την ΑΔΙΠΠΔΕ, όπως και το σύνολο του νομοθετικού πλαισίου για την «αξιολόγηση» στην Εκπαίδευση (νόμος 3848/2010, Π.Δ. 152/2013), που είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, παγώνοντας τη μέχρι τότε εφαρμογή του.

ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ποτέ δεν έκρυψαν ότι, τόσο ως αντιπολίτευση, όσο και ως κυβέρνηση, ήταν και είναι υπέρ της προώθησης της «αξιολόγησης», δηλαδή του αντιδραστικού κρατικού ελέγχου στη δουλειά των εκπαιδευτικών και στη ζωή του σχολείου.

Ηταν και είναι διακηρυγμένη η θέση της συγκυβέρνησης για στενή συνεργασία με τον ΟΟΣΑ (που σε κάθε Εκθεσή του σημειώνει την ανάγκη προώθησης της «αξιολόγησης»), για τήρηση των δεσμεύσεων απέναντι στην ΕΕ και τις αποφάσεις της (βλ. Εκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα), αλλά και τις απαιτήσεις του ΣΕΒ (βλέπε 10+2 σημεία του ΣΕΒ για την Παιδεία). Ψήφισε και εφαρμόζει αυτή την περίοδο τον νόμο για την «αξιολόγηση» σε όλο το Δημόσιο, όπως και το 3ο μνημόνιο (από κοινού με ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι), που κάνει σαφή αναφορά στην ανάγκη προώθησης της «αξιολόγησης» στην εκπαίδευση.

 

Το επιχείρημα με το οποίο προσπαθεί να υφαρπάξει τη συναίνεση ή την ανοχή, ήταν και παραμένει το εξής: Η «αξιολόγηση» του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι τιμωρητική, δεν θα οδηγεί σε απολύσεις και θα συμβάλλει μάλιστα στη βελτίωση της λειτουργίας του σχολείου. Θα είναι με άλλα λόγια μια «διαφορετική», μια «καλή» «αξιολόγηση», γιατί αυτή θα γίνει από μία «αριστερή κυβέρνηση» κι όχι από μια νεοφιλελεύθερη, «δεξιά» κυβέρνηση. Πρόκειται για το ίδιο, παμπάλαιο επιχείρημα που αναπαρήγαγαν παλιότερα το ΠΑΣΟΚ, σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΕΕ μπορεί να εξανθρωπιστεί, ο καπιταλισμός να γίνει ανθρώπινος, οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη κ.ο.κ.

 

Ας δούμε πόσο «διαφορετική» θα είναι η «αξιολόγηση», μέσα από την ίδια την Εκθεση της ΑΔΙΠΠΔΕ, η οποία, σημειωτέον, «σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με το Τριετές Σχέδιο για την Παιδεία του υπουργείου Παιδείας», όπως εισαγωγικά αναφέρει, ο αντιπρόεδρος της ΑΔΙΠΠΔΕ είναι ταυτόχρονα και πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), δηλαδή διορισμένο κυβερνητικό στέλεχος, ενώ ο υπουργός Παιδείας δήλωνε πριν λίγο καιρό ότι προτίθεται να αναβαθμίσει τη λειτουργία της Αρχής.

Όλο το πανόραμα των αντιδραστικών αλλαγών είναι εδώ!

Α) Αυτονομία Σχολικής Μονάδας και Λογοδοσία

Αυτονομία στη διαχείριση των οικονομικών και ανθρώπινων πόρων, στη διαμόρφωση του αναλυτικού προγράμματος (κατά 25% σε επίπεδο σχολείου), στον ορισμό της διδακτέας ύλης, στις μεθόδους διδασκαλίας, στις παιδαγωγικές πρακτικές, στις σχολικές δραστηριότητες, στην «αξιολόγηση» των μαθητών (προκρίνοντας την «αξιολόγηση» μέσα από τον «Ατομικό Φάκελο του Μαθητή», το γνωστό portfolio). Αυτονομία ακόμα και στην Ενισχυτική Διδασκαλία προτείνει η Εκθεση, δηλαδή «να σχεδιάζονται και να υλοποιούνται σε επίπεδο Σχολικής Μονάδας».

Ενα σχολείο, δηλαδή, που παρά τα ευχολόγια που διατυπώνονται στην Εκθεση, θα λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τα άλλα, με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με οικονομικό management στο πλαίσιο της καλύτερης διαχείρισης των πόρων. Και θα αποτυπώνει πιο αποφασιστικά από σήμερα στη λειτουργία του και στην αποστολή του τις κοινωνικές – ταξικές καταβολές των μαθητών που το αποτελούν. Ενα σχολείο που αντικειμενικά θα προωθεί τη διαφοροποίηση ακόμα και ανάμεσα στους ίδιους τους μαθητές του, επιφανειακά με εκπαιδευτικά κριτήρια, ουσιαστικά με κοινωνικά – ταξικά κριτήρια.

Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην Εκθεση, «ενίσχυση της αυτονομίας τουλάχιστον στις περιοχές που αποτελούν αντικείμενο της αυτοαξιολόγησης». Η «αθώα» «αυτοαξιολόγηση», εργαλείο για την προώθηση της αυτονομίας και της λογοδοσίας των Σχολικών Μονάδων.

Β) Επαναφορά της «αξιολόγησης», εσωτερικής και εξωτερικής

Πίσω από τις γνωστές βαρύγδουπες και πομπώδεις φράσεις, η Εκθεση κάνει σαφή αναφορά στην ανάγκη προώθησης της «αυτοαξιολόγησης» των Σχολικών Μονάδων («εσωτερική αξιολόγηση»), αλλά και της «εξωτερικής αξιολόγησης» στο μέλλον, όταν «εμπεδωθεί κουλτούρα αξιολόγησης», δηλαδή όταν καμφθούν οι αντιδράσεις και «περπατήσουν» οι αναδιαρθρώσεις. Δεν κρύβει δηλαδή ότι «αυτοαξιολόγηση» και «εξωτερική αξιολόγηση» αποτελούν κομμάτια μιας ενιαίας διαδικασίας, που το ένα θα διαπλέκεται με το άλλο. Πέφτουν έτσι στον κάλαθο των αχρήστων όλα εκείνα τα επιχειρήματα που διαχρονικά προβάλλουν όλες οι κυβερνήσεις, ότι «η αυτοαξιολόγηση είναι μια εσωτερική διαδικασία του σχολείου, μια διαδικασία ανατροφοδότησης» κ.λπ… Γνωστά, χιλιοειπωμένα επιχειρήματα που ακούγονται χρόνια και χρόνια, για να καμφθούν οι αντιδράσεις και «να διασφαλιστεί η ενεργός εμπλοκή των εκπαιδευτικών». Σύμφωνα με το νόμο 4142/2013, η ΑΔΙΠΠΔΕ δύναται να αναθέτει τη διενέργεια της «εξωτερικής αξιολόγησης» ακόμα και σε ιδιωτική εταιρεία, πιστοποιημένη στον τομέα της «αξιολόγησης».

Σύμφωνα με τις προτάσεις της Εκθεσης, τα σχολεία θα συντάσσουν «απολογιστική έκθεση αυτοαξιολόγησης» που θα καταχωρείται σε ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα και σε βάση δεδομένων της «αξιολόγησης» του εκπαιδευτικού έργου, ώστε να αξιοποιείται ενδοϋπηρεσιακά, όπως αναφέρεται, για να εντοπίζονται και να κωδικοποιούνται «καλές πρακτικές» (όρος βγαλμένος από την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ). Η απολογιστική αυτή έκθεση θα μπορεί να δημοσιοποιείται, με απόφαση της Σχολικής Μονάδας, προφανώς στη λογική της αυτονομίας. Δηλαδή, τα «καλά» σχολεία θα μπορούν να αυτοπροβάλλονται και να διαφημίζονται, σε αντίθεση με εκείνα που δεν θα δημοσιοποιήσουν την απολογιστική τους έκθεση ή θα υστερούν σημαντικά στα παραγόμενα αποτελέσματα. Αρα, το σχολείο των πολλών ταχυτήτων είναι εδώ!

Σε διάφορα σημεία της Εκθεσης, το σχολείο παρουσιάζεται σαν «γραφειοκρατική μονάδα» ή σαν «διοικητική μονάδα», σε αντίθεση με τα «ευεργετικά» αποτελέσματα της εφαρμογής της «αξιολόγησης» και της αυτονομίας, που θα μετατρέψουν το σχολείο σε «κοινότητα μάθησης», υπερβαίνοντας δήθεν τις ταξικές αντιθέσεις και τα σημάδια κρίσης και σήψης της αστικής κοινωνίας, που μεταφέρονται αναπόφευκτα και μέσα στο σχολείο. «Ετσι είναι, αν έτσι νομίζετε», θα έλεγε κανείς… Το σίγουρο είναι ότι η μάθηση αυτή θα διαφοροποιείται ανάλογα με το κοινωνικό – ταξικό υπόβαθρο του αυτόνομου σχολείου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα παιδιά της εργατικής τάξης.

Γ) Επαναφορά του θεσμού του «μέντορα», της «αξιολόγησης» των δόκιμων εκπαιδευτικών πριν τη μονιμοποίησή τους και του Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής Επάρκειας

Πράγματι, εδώ η καινοτομία στις προτάσεις της διορισμένης ΑΔΙΠΠΔΕ μάς αφήνει …άφωνους. Πρόκειται για προτάσεις – καρμπόν από το «Νέο Σχολείο» και το νόμο 3848/2010 του ΠΑΣΟΚ και της Α. Διαμαντοπούλου!

Ο «σχολικός σύμβουλος» (ο οποίος μετονομάζεται σε «κριτικό φίλο»), μετά από συναντήσεις προετοιμασίας, θα μπαίνει στην τάξη του δόκιμου εκπαιδευτικού για να παρακολουθήσει τη διδασκαλία του. Σε περίπτωση αρνητικής αξιολόγησης, ο εκπαιδευτικός δεν θα μονιμοποιείται και θα παραμένει δόκιμος για δύο ακόμα έτη, χωρίς να διευκρινίζεται τι θα γίνεται σε περίπτωση που κριθεί ξανά αρνητικά. Ρόλο αξιολογητή μπορεί να αναλάβει και ο «μέντορας» (παλιός και προσοντούχος εκπαιδευτικός), θεσμός που επαναφέρεται σαν πρόταση.

Η παρουσίαση των βασικών προτάσεων της Εκθεσης, η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων κατευθύνσεων, με τα ίδια επιχειρήματα (έστω και με ΣΥΡΙΖΑίικο τρόπο), επιβεβαιώνει αυτό που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχουν τονίσει εδώ και χρόνια:

Μπορεί η νέα μορφή της «αξιολόγησης» να ρετουσαριστεί, το περιεχόμενό της όμως θα παραμείνει βαθιά αντιδραστικό και αντιεκπαιδευτικό.

Σε τελευταία ανάλυση, όταν μιλάμε για την αξιολόγηση μέσα σε αυτό το σύστημα, στο πλαίσιο αυτής της οικονομίας, που έχει όνομα (καπιταλισμός), μιλάμε για τον αντιδραστικό και ασφυκτικό κρατικό έλεγχο στην εκπαίδευση και στους εκπαιδευτικούς, με στόχο την ταχύτερη προσαρμογή της εκπαίδευσης στις απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων.

Τα σχέδια της κυβέρνησης, αλλά και η στάση όλων των υπόλοιπων συνδικαλιστικών δυνάμεων απέναντι στον αντιδραστικό κρατικό έλεγχο, τη λεγόμενη αξιολόγηση, μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν κριτήρια ψήφου, μπροστά στις αρχαιρεσίες των ΕΛΜΕ και των ΣΕΠΕ για την ανάδειξη αντιπροσώπων για τα συνέδρια ΟΛΜΕ και ΔΟΕ.

Η αλλαγή των συσχετισμών, η ενδυνάμωση του αγώνα για μόρφωση, δουλειά, ζωή με δικαιώματα, η αποφασιστική ενίσχυση της «Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών», είναι στο χέρι των χιλιάδων συναδέλφων, είναι επιλογή πραγματικής ελπίδας και προοπτικής.

Κανένας εφησυχασμός, καμιά επανάπαυση. Αγωνιστική ετοιμότητα και επαγρύπνηση απέναντι στα νέα αντιεκπαιδευτικά σχέδια της συγκυβέρνησης.


Ηλίας ΠΑΤΙΔΗΣ
Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Πειραιά και μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ