Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ηλιούπολης

"Μιχάλης Παπαμαύρος"

Η ευρωπαϊκή εμπειρία από την «αξιολόγηση» στην Εκπαίδευση

Η ευρωπαϊκή εμπειρία από την «αξιολόγηση» στην Εκπαίδευση

1

Η συζήτηση για την «αξιολόγηση» στην Εκπαίδευση στην ΕΕ ξεκινά στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2000 σε όλα τα κράτη – μέλη, με πανομοιότυπο τρόπο, δηλαδή με κοινούς στόχους, εργαλεία, δείκτες και φορείς. Οι φορείς «αξιολόγησης» χωρίζονται σε τοπικό, περιφερειακό και κεντρικό επίπεδο. Η «αξιολόγηση» χωρίζεται σε εσωτερική και εξωτερική.

Στην εσωτερική συμμετέχουν γονείς, μαθητές και τοπικοί φορείς, στο πλαίσιο της οποίας συντάσσεται ετήσια έκθεση από τον διευθυντή του σχολείου, το διοικητικό συμβούλιο (σε όσες χώρες υπάρχει) και τον Σύλλογο Διδασκόντων.

Στην εξωτερική «αξιολόγηση» οι φορείς συντάσσουν επίσης ετήσιες εκθέσεις, παίρνονται συγκεκριμένα μέτρα για τα κακώς αξιολογούμενα σχολεία και αν δεν υλοποιηθούν τα μέτρα, υπάρχουν συγκεκριμένες κυρώσεις. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι:

  • Συγκριτικές μελέτες επιδόσεων των μαθητών σε περιφερειακό επίπεδο, σε κεντρικό (εθνικό απολυτήριο) αλλά και σε διεθνές (διαγωνισμός PISA).

  • Επισκέψεις των αξιολογητών στο σχολείο, έλεγχος των υποδομών και της λειτουργίας του σχολείου.

  • Δομημένες συνεντεύξεις του διευθυντή του σχολείου, του προσωπικού και δυνητικά των μαθητών και των γονέων από τους αξιολογητές.

  • Ζωντανή παρατήρηση του μαθήματος από τους αξιολογητές, έλεγχος των εποπτικών μέσων που χρησιμοποιεί ο εκπαιδευτικός, σε μερικές χώρες ακόμα και των τετραδίων των μαθητών.

 2

Θα μπορούσε κάποιος να περιμένει ότι ένα τόσο σκληρό σύστημα ελέγχου της δημόσιας εκπαίδευσης, θα είχε συμβάλει στην ενοποίηση του περιεχομένου της εκπαιδευτικής διαδικασίας, στην αναβάθμιση της ποιότητας της δημόσιας Εκπαίδευσης. Τα αποτελέσματα είναι ακριβώς τα αντίθετα. Υπάρχει πλέον εικοσαετής, πλούσια πείρα που δίνει τη δυνατότητα να αποκρυσταλλωθούν τα συμπεράσματα σε τέσσερις βασικούς άξονες:

Α) Ταξική διαφοροποίηση των σχολείων, ένταση των ταξικών φραγμών, κυρίως στην ανώτερη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και ακόμα περισσότερο στην εισαγωγή στα Πανεπιστήμια.

Β) Αυτονομία της σχολικής μονάδας σε οικονομικό αλλά και παιδαγωγικό επίπεδο, ευελιξία στα παιδαγωγικά προγράμματα, δυνατότητα πολλαπλών επιλογών στο εκπαιδευτικό υλικό, που οδήγησε στην απότομη υποβάθμιση του επιπέδου στα σχολεία, των οποίων οι μαθητές τους προέρχονται από εργατικά – λαϊκά στρώματα.

Γ) Εντατικοποίηση της δουλειάς των εκπαιδευτικών, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, ακόμα και απολύσεις.

Δ) Απαξίωση σχολικών μονάδων, υποχρηματοδότησή τους και εν τέλει κλείσιμο. Χαρακτηριστικό είναι ότι στην πολυδιαφημισμένη Φινλανδία, τα τελευταία χρόνια έχουν κλείσει 2.500 σχολικές μονάδες.

Το παράδειγμα της Γερμανίας

 3

Για το παρόν άρθρο μελετήσαμε το μοντέλο τριών βασικών χωρών της Ευρώπης, της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας.

Στη Γερμανία, παρότι υπάρχει η ιδιαιτερότητα του ομόσπονδου κράτους και τα κρατίδια έχουν την ευθύνη διοίκησης των σχολείων, από το 1997 συνέρχεται διαρκής σύνοδος των υπουργών Παιδείας, η οποία το 2002 καθορίζει με απόφασή της τα εθνικά standards για την «αξιολόγηση» στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Γερμανία έχει το πιο ταξικά διαφοροποιημένο σύστημα Εκπαίδευσης, καθώς σε ηλικία 11 ετών και αφού ο μαθητής ολοκληρώσει την τετράχρονη Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, το συμβούλιο του σχολείου τού προτείνει ποιον από τους 3 τύπους Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης θα ακολουθήσει: Το Hauptschule (5ο έως 9ο έτος φοίτησης, που οδηγεί σε τεχνικές σχολές), το Realschule (5ο έως 10ο έτος φοίτησης, που οδηγεί στο γενικό απολυτήριο και δυνατότητα πρόσβασης σε επαγγελματικές σχολές) και το Gymnasium (5ο έως 12ο ή 13ο έτος φοίτησης, που δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης στο Πανεπιστήμιο). Χαρακτηριστικό είναι ότι για το Hauptschule τα αντικείμενα «αξιολόγησης» είναι η Γλώσσα, τα Μαθηματικά και τα Αγγλικά, ενώ στο Realschule και Gymnasium, στα αντικείμενα «αξιολόγησης» συμπεριλαμβάνονται και οι Φυσικές Επιστήμες.

 4

Το 2004 ιδρύεται το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη της Ποιότητας στην Εκπαίδευση, με έδρα το Πανεπιστήμιο Humboldt, και το 2010 ιδρύεται το Κέντρο για τις Διεθνείς Συγκριτικές Μελέτες Εκπαίδευσης με έδρα το Μόναχο, το οποίο έχει και την ευθύνη της «αξιολόγησης» των αποτελεσμάτων της συμμετοχής της χώρας στον διαγωνισμό PISA. Από το 2006, οι υπουργοί χαράσσουν ενιαία στρατηγική και αποφασίζουν τη διεξαγωγή ετήσιων συγκριτικών μελετών στο επίπεδο των επιμέρους σχολείων της Ομοσπονδίας αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Η εξωτερική «αξιολόγηση» διεξάγεται από εποπτικές αρχές και χωρίζεται σε 3 άξονες: Επιστημονική (επίπεδο διδασκαλίας), νομική (αξιοποίηση υποδομών) και υπηρεσιακή. Διεξάγεται μέσω μελέτης των εγγράφων του σχολείου, συνεντεύξεων, περιήγησης στο σχολείο και ζωντανή παρατήρηση της διδασκαλίας, καταλήγοντας σε αξιολογική έκθεση.

Η εσωτερική «αξιολόγηση» διεξάγεται μέσω συγκριτικών τεστ, δομημένων συνεντεύξεων και με ζωντανή παρατήρηση στην τάξη από τον διευθυντή και τον σύμβουλο Εκπαίδευσης. Συντάσσεται έκθεση από τον διευθυντή του σχολείου, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις του Συλλόγου Διδασκόντων, του Συλλόγου Γονέων, του σχολικού συμβουλίου και των μαθητών.

Ξεκαθαρίζεται σε όλα τα επίπεδα ότι στόχος είναι η αυτονομία της σχολικής μονάδας που περιγράφεται με το διαδεδομένο μότο: «Κοινό αναλυτικό πρόγραμμα, όχι κοινό σχολικό εγχειρίδιο». Τέλος, ο εκπαιδευτικός αξιολογείται με βάση την έκθεση απόδοσης από τον διευθυντή του σχολείου, αλλά και από επιθεωρητή, που αξιοποιεί τη συνέντευξη, την παρατήρηση της διδασκαλίας και την αξιολόγηση της εργασίας των μαθητών.

Η εμπειρία της «αξιολόγησης» στη Γαλλία

Στη Γαλλία, σε αντίθεση με τη Γερμανία, υπάρχει συγκεντρωτική παράδοση για το εκπαιδευτικό σύστημα, απότοκο του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Οι φορείς «αξιολόγησης» είναι:

  • Η Διεύθυνση Αξιολόγησης Σχεδιασμού και Επίδοσης (DEPP), που έχει την ευθύνη του σχεδιασμού και της εφαρμογής της «αξιολόγησης», καθορίζοντας τους δείκτες.

  • Η Γενική Επιθεώρηση Εθνικής Παιδείας (IGEN) που έχει την ευθύνη της παρακολούθησης και της «αξιολόγησης» των επιθεωρητών, των διευθυντών και των συμβούλων. Είναι υπεύθυνη για την τελική «αξιολόγηση» σε σχέση με το διδακτικό περιεχόμενο, τα προγράμματα, τις παιδαγωγικές μεθόδους και τα σχολικά αποτελέσματα, συντάσσοντας ετήσιες εκθέσεις.

  • Η Γενική Επιθεώρηση της Διοίκησης της Εθνικής Εκπαίδευσης και Ερευνας (IGAENR) που έχει την ευθύνη των προσλήψεων, των υποδομών, των μέσων και των οικονομικών πόρων.

Από το 2005, το Ανώτατο Συμβούλιο Εκπαίδευσης συντάσσει ετήσιες εκθέσεις και διατυπώνει προτάσεις για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Από το 2000, το Ανώτατο Συμβούλιο Σχολικής Αξιολόγησης συντάσσει συγκριτικές μελέτες για τα αποτελέσματα των μαθητών και την επίδοση των σχολικών ιδρυμάτων.

Οι εκπαιδευτικοί αξιολογούνται από τους Επιθεωρητές Εθνικής Παιδείας, μέσω ζωντανής παρατήρησης του μαθήματος, διαλόγου με τον εκπαιδευτικό και παιδαγωγικών και διοικητικών κριτηρίων. Η εσωτερική «αξιολόγηση» διεξάγεται κυρίως στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και ενισχύει την αυτονομία. Το Διοικητικό Συμβούλιο του σχολείου συντάσσει ετήσια έκθεση στόχων και αποτελεσμάτων.

Η εξωτερική «αξιολόγηση» αφορά στη δομή του σχολείου και τον χαρακτήρα της διδασκαλίας, τα χαρακτηριστικά των μαθητών, συγκρίνει τις επιδόσεις των μαθητών του σχολείου στις εξετάσεις για το Εθνικό Απολυτήριο (Baccalaureat) αλλά και το ποσοστό εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

Στη Γαλλία αποδείχτηκε με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι η αυτονομία και η ευελιξία των αναλυτικών προγραμμάτων οδηγούν στην ακόμα μεγαλύτερη ταξική διαφοροποίηση των σχολείων. Το 1982 αρχίζει ένα μεγάλο εθνικό πρόγραμμα «στήριξης» σχολείων με βάση την κοινωνικοοικονομική προέλευση των μαθητών. Βαφτίστηκε «θετική διάκριση» και σαν στόχο είχε την εξομάλυνση των αντιθέσεων.

Ως πανάκεια παρουσιάστηκε η αυτονομία της σχολικής μονάδας, η ανάπτυξη εσωτερικής εκπαιδευτικής πολιτικής στο σχολείο, η ευελιξία των προγραμμάτων μέσα από τις Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ).

Το 2012, παρότι γενικεύθηκε το συγκεκριμένο πρόγραμμα αυτήν την τριακονταετία σε 1.200 σχολεία από 363 στην έναρξή του, τα αποτελέσματα της PISA είναι αποκαλυπτικά: Η Γαλλία είναι η χώρα που η κοινωνικοοικονομική προέλευση των μαθητών ασκεί τη μεγαλύτερη επίδραση στις σχολικές επιδόσεις!

Η διαφοροποίηση συστατικό στοιχείο και στην Αγγλία

Στην Αγγλία την ευθύνη της «αξιολόγησης» έχει ο περιβόητος OFSTED, υπάγεται απευθείας στο Στέμμα και έχει την ευθύνη της οργάνωσης επιθεώρησης των σχολείων, του καθορισμού των κριτηρίων «αξιολόγησης», παίρνει ειδικά μέτρα για τα «μη αποτελεσματικά σχολεία», όπως συχνή επιθεώρηση, αλλαγή διευθυντή ή κλείσιμο σχολικής μονάδας και της δημοσίευσης των αποτελεσμάτων, ενημερώνοντας μαθητές και γονείς.

Από το 2010, συντάσσεται ετήσια έκθεση με τη συμμετοχή γονέων και μαθητών για τα λεγόμενα «κακά» σχολεία, ενώ τα «καλά» σχολεία έχουν αυτή την υποχρέωση κάθε πέντε χρόνια. Η «αξιολόγηση» διεξάγεται σε τέσσερις άξονες:

Α) Μαθησιακά επιτεύγματα. Στην Αγγλία είναι αρκετά διαδεδομένο το «flight path», η προσδοκία δηλαδή που υπάρχει για τις επιδόσεις του μαθητή στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, με βάση τα αποτελέσματα των εξετάσεων στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση SATs (Γλώσσα, Μαθηματικά και σε κάποιες περιπτώσεις Φυσικές Επιστήμες).

Β) Ποιότητα διδασκαλίας.

Γ) Ηγεσία και διοίκηση.

Δ) Συμπεριφορά και ασφάλεια μαθητών.

Κατά τη διαδικασία της εξωτερικής «αξιολόγησης», ο OFSTED ειδοποιεί μια μέρα πριν το σχολείο, το οποίο είναι υποχρεωμένο να στείλει όλα τα αρχεία και τις προηγούμενες εκθέσεις «αξιολόγησης». Οι επιθεωρητές παίρνουν συνέντευξη από τον διευθυντή, το προσωπικό και επιλεκτικά από μαθητές και γονείς, γίνεται επί τόπου παρατήρηση της διδασκαλίας, ελέγχονται τα τετράδια των μαθητών στα οποία πρέπει να φαίνονται οι ειδικοί διδακτικοί στόχοι για κάθε μαθητή, αλλά και ο «διάλογος» του καθηγητή με τον μαθητή για την επίτευξη αυτών των στόχων. Γίνεται έλεγχος κατά πόσο τηρούνται οι εφημερίες και η ασφάλεια κατά την είσοδο και την έξοδο των μαθητών. Τα αποτελέσματα κοινοποιούνται στο Διοικητικό Συμβούλιο του σχολείου, στον διευθυντή, στους γονείς, στην τοπική αρχή που συχνά είναι και ο χρηματοδότης και δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του OFSTED.

Η εσωτερική «αξιολόγηση» στοχεύει στον υψηλό βαθμό αυτονομίας, καθορίζει τους ετήσιους στόχους και μετρά την επίδοση. Διεξάγεται μέσω ηλεκτρονικής φόρμας αξιολόγησης προόδου με βάση τα κριτήρια του OFSTED, στην οποία φαίνονται οι αδυναμίες και οι δράσεις του σχολείου. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει αιφνιδιαστική παρατήρηση του μαθήματος και έλεγχος των τετραδίων των μαθητών από τον διευθυντή, τον υποδιευθυντή και τον υπεύθυνο μαθήματος (π.χ. Head of Science).

Αυτός ο έλεγχος γίνεται προγραμματισμένα μία φορά το τρίμηνο. Στην έκθεση του σχολείου πρέπει να περιγράφονται τα χαρακτηριστικά του, οι απόψεις των μαθητών και των γονέων, τα επιτεύγματα των μαθητών, με ιδιαίτερο βάρος στις επιδόσεις τους στο Εθνικό Απολυτήριο (GCSE), η ποιότητα των παροχών και η αποτελεσματικότητα της διοίκησης.

Αυτό το σκληρό σύστημα οδηγεί και στα πιο σκληρά αποτελέσματα. Η ταξική διαφοροποίηση των σχολείων στην Αγγλία είναι εμφανέστατη στα αναλυτικά προγράμματα, στα βιβλία, στα φύλλα αξιολόγησης. Για παράδειγμα, στα σχολεία των φτωχών διδάσκονται οι Φυσικές Επιστήμες ως ενοποιημένο μάθημα (science), συνήθως σε βασικό επίπεδο (Foundation Tier), ενώ στα σχολεία των πλουσίων διδάσκονται διακριτά μαθήματα Φυσικών Επιστημών κυρίως σε υψηλό επίπεδο (Higher Tier).

Αυτός ο διαχωρισμός αντανακλάται στις επιδόσεις των μαθητών στις εξετάσεις. Για παράδειγμα, οι μαθητές που δικαιούνται σχολικά γεύματα (Free School Meals) και έχουν επίδοση στις εξετάσεις του GCSE από A έως C*, είναι 27% λιγότεροι από τον μέσο όρο των μαθητών. Οι μαθητές που προέρχονται από την εργατική τάξη έχουν 2,2 φορές λιγότερες πιθανότητες να παρακολουθήσουν το SEM Α” Level, το προπαρασκευαστικό δηλαδή διετές πρόγραμμα που οδηγεί στις πανεπιστημιακές σχολές Μηχανικών, Ιατρικής, Οικονομικών και Φυσικών Επιστημών.

Τέλος, τα αποτελέσματα στις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών είναι τραγικά: Επαγγελματική εξουθένωση, εντατικοποίηση, πρακτικά κανένας εκπαιδευτικός που διδάσκει στα λαϊκά σχολεία δεν μπορεί να «πιάσει» τους δείκτες «αξιολόγησης». Η διοίκηση τούς οδηγεί στην απόλυση και στη θέση τους προσλαμβάνονται νέοι συνάδελφοι, αρκετοί εκ των οποίων μετανάστες. Χαρακτηριστικό είναι ότι όποιος εγκαταλείπει την Εκπαίδευση στην ηλικία των 40 – 45 χρόνων, αλλάζει επάγγελμα!

Προβολή του μέλλοντος του ελληνικού σχολείου στο ευρωπαϊκό παρόν

Η «αξιολόγηση» είναι στρατηγική επιλογή της ΕΕ, αν θα θέλαμε να την περιγράψουμε με συντομία είναι η «βίαιη προσαρμογή του σχολείου στις ανάγκες του κεφαλαίου».

Χαρακτηριστικό του ενιαίου της είναι ότι την κρίσιμη δεκαετία που περιγράψαμε (2000 – 2010) στην Αγγλία κυβερνούσαν οι Εργατικοί (Μπλερ, Μπράουν), στη Γαλλία συντηρητικοί (Σιράκ, Σαρκοζί), ενώ στη Γερμανία διαδοχικά σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοδημοκράτες (Σρέντερ, Μέρκελ) ακόμα και με κοινή κυβέρνηση για μια περίοδο. Είναι η καλύτερη απάντηση απέναντι στις θεωρίες περί νεοσυντηρητισμού και νεοφιλελεύθερων επιλογών της ΝΔ.

Απέναντι στο επιχείρημα ότι αυτά δεν μπορούν να συμβούν στην Ελλάδα, ας δούμε το εξής παράδειγμα που μπορεί να προκύψει με το ήδη υπάρχον θεσμικό πλαίσιο. Σε έναν μέσο δήμο της Αττικής που έχει 5 ΓΕΛ, μετατρέπεται ένα από αυτά σε Πρότυπο, με βάση τη διαδικασία που διεξάγεται αυτήν την περίοδο. Αυτομάτως, οι 2-3 καλύτεροι μαθητές από κάθε τμήμα των άλλων σχολείων εισάγονται με εξετάσεις σε αυτό, υποβάθμιση σε πρώτο επίπεδο.

Ενα από τα υπόλοιπα 4 σχολεία αξιολογείται «κακώς» και αυτό δημοσιεύεται. Φυσικό επακόλουθο: Οι γονείς των καλύτερων μαθητών κάνουν τα «αδύνατα – δυνατά» να πάρουν τα παιδιά τους από αυτό το σχολείο, υποβάθμιση σε δεύτερο επίπεδο.

Πιθανώς αυτό το σχολείο να μην μπορεί να συγκροτήσει κάποια κατεύθυνση π.χ. τη Θετική. Οι 3 – 4 καλύτεροι μαθητές θα μεταβούν σε όμορο σχολείο της ομάδας σχολείων, υποβάθμιση σε τρίτο επίπεδο.

Οι μόνιμοι συνάδελφοι θα κάνουν ό,τι μπορούν να φύγουν από αυτό το σχολείο (με βελτίωση ή απόσπαση), με αποτέλεσμα ένα μεγάλο κομμάτι του Συλλόγου Διδασκόντων να αποτελείται από αναπληρωτές. Η εμπειρία δείχνει ότι αυτά τα σχολεία φτιάχνουν σταθερό πρόγραμμα στο τέλος του χειμώνα.

Και μένουν δύο τελευταίες κινήσεις που, ακόμα, δεν υπάρχουν στο θεσμικό πλαίσιο: Η σύνδεση της «αξιολόγησης» με τη χρηματοδότηση, κάτι που ήδη ισχύει για τα ΑΕΙ, και τέλος το διαφοροποιημένο αναλυτικό πρόγραμμα που θα προκύψει ως ανάγκη, αφού οι μαθητές αυτού του υποβαθμισμένου σχολείου δεν θα μπορούν να παρακολουθήσουν το αναλυτικό πρόγραμμα των υπολοίπων…


Ανδρέας ΚΑΡΓΟΠΟΥΛΟΣ
Μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, διδάκτωρ Χημείας

Σχετικά με τις νέες ημερομηνίες παραίτησης των εκπαιδευτικών

Σχετικά με τις νέες ημερομηνίες παραίτησης των εκπαιδευτικών!

Με μια αιφνιδιαστική τροπολογία, στον τελευταίο νόμο για τον τρόπο πρόσβασης στα Πανεπιστήμια και την Πανεπιστημιακή Αστυνομία, η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας έρχεται ν’ αλλάξει τον χρόνο παραίτησης των εκπαιδευτικών.

Συγκεκριμένα οι παραιτήσεις των εκπαιδευτικών πρακτικά μεταφέρονται από το 1ο 10ημερο του Απριλίου (παρ. 2, αρ. 33 του ν. 4386/2016), στο 1ο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου. Μάλιστα για αυτή την σχολική χρονιά οι παραιτήσεις μπορούν να γίνουν μέχρι τις 10 Μαρτίου.

Επί της ουσίας η κυβέρνηση αλλάζει όλο τον προγραμματισμό εκατοντάδων εκπαιδευτικών. Εν μέσω πανδημίας και με τα σχολεία κλειστά, χωρίς να παίρνεται ούτε ένα ουσιαστικό μέτρο για να ανοίξουν με ασφάλεια και υγιεινή προσθέτει άλλο ένα βάρος στους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται κοντά στη σύνταξη αφού το Υπουργείο τους δίνει ένα πολύ μικρό περιθώριο για να αποφασίσουν αν θα παραιτηθούν ή όχι.

Οι διατάξεις αυτές προσθέτουν ακόμα μεγαλύτερη πίεση στους εκπαιδευτικούς αφού οι παραιτήσεις έρχονται σχεδόν 2 μήνες πιο νωρίς. Περιορίζεται έτσι κατά πολύ η δυνατότητα να ενημερωθούν οι συνάδελφοι για το αν πληρούν τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, οδηγώντας τους έτσι σε λάθη ή σε υποχρεωτική παραμονή στην υπηρεσία. Με αυτόν τον τρόπο το Υπουργείο αναγκάζει τους συναδέλφους να απευθύνονται σε ιδιώτες πληρώνοντας μάλιστα υπέρογκα ποσά για να μάθουν τι ισχύει με τις δαιδαλώδεις διατάξεις του ασφαλιστικού.

Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι με την ψήφιση της τροπολογίας δημιουργείται ακόμα πιο θολό τοπίο και μεγαλύτερη σύγχυση στους συναδέλφους για το ασφαλιστικό, το οποίο έχει δεχθεί αλλεπάλληλα χτυπήματα τόσο από αυτήν (νόμος Βρούτση) όσο και από την προηγούμενη κυβέρνηση (νόμος Κατρούγκαλου) μετατρέποντας την σε καθαρά ατομική υπόθεση, με την περαιτέρω ενίσχυση του λεγόμενου ανταποδοτικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, καθηλώνοντας τις συντάξεις στα ψίχουλα της «εγγυημένης» σύνταξης, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και την παραπέρα ιδιωτικοποίηση του.

Απαιτούμε από την κυβέρνηση για την φετινή χρονιά να ισχύσουν οι προηγούμενες ημερομηνίες παραίτησης των εκπαιδευτικών ή να δοθεί ικανοποιητική παράταση.

Αθήνα, 22-2-2021

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ-ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΖΟΦΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

OΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ, ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ-ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΖΟΦΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Το ΥΠΑΙΘ, αφού δεν πήρε κανένα μέτρο για να μείνουν τα σχολεία ανοιχτά και ασφαλή, δίνει κυριολεκτικά “τα ρέστα του”, για την προώθηση της Αξιολόγησης των Σχολικών Μονάδων, εν μέσω πανδημίας, με χιλιάδες μαθητές κλεισμένους στο σπίτι τους εδώ και μήνες.

“Προωθούμε τα αυτονόητα, κάνουμε αυτά που επιβάλλει η κοινή λογική, όποιος αξιολογεί αξιολογείται, με σκοπό τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, την καταγραφή θετικών και αρνητικών σημείων”. Αυτό είναι το (όχι και πολύ πρωτότυπο) προπαγανδιστικό “μότο” του ΥΠΑΙΘ.

Ας δούμε λοιπόν τι εννοεί το ΥΠΑΙΘ, όταν μιλά για βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος και των σχολείων. Αυτή τη φορά δεν θα αναφερθούμε στην Υπουργική Απόφαση με τους δείκτες της Αξιολόγησης στην Εκπαίδευση, στην πείρα από τον υπόλοιπο Δημόσιο Τομέα (μια κακοκαιρία είναι αρκετή για να παραλύσει ο κρατικός μηχανισμός), στη διεθνή πείρα. Θα αναφερθούμε στους στόχους και τα κριτήρια της Αξιολόγησης των Πρότυπων-Πειραματικών Σχολείων (ΠΠΣ), όπως αυτά αποτυπώθηκαν στο νόμο 4692/2020 (άρθρα 20 και 21). Έχουμε και λέμε:

  1. “Αξιολογείται η απόδοση (!) του σχολείου στο σύνολό της” (άρθρο 21, παρ. 3γ). Τι σημαίνει όμως ο όρος “απόδοση” για ένα σχολείο; Σε κενό αέρα βρίσκεται μία σχολική μονάδα; Δεν εξαρτάται κύρια από την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική, τις κατευθύνσεις της, τα μέτρα στήριξης από την πολιτεία, την σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού και τόσα άλλα; Και πώς μπορεί να μετρηθεί το παιδαγωγικό έργο που πραγματοποιείται σε ένα σχολείο; Με τα μαθησιακά αποτελέσματα (π. χ. πόσοι περνάνε στα ΑΕΙ); Κι αν στο σχολείο αυτό φοιτούν μαθητές από φτωχότερα λαϊκά στρώματα; Φυσικά, συγκεκριμένα για τα ΠΠΣ δεν κρύβουν ότι θέλουν να συγκεντρώνουν μαθητές με υψηλές επιδόσεις, στη λογική της αριστείας. Μήπως οι στόχοι για τη μέτρηση της απόδοσης είναι η ολόπλευρη μόρφωση-γνώση για τους μαθητές, η ομαλή κοινωνικοποίησή τους, η διαπαιδαγώγηση τω νέων ανθρώπων με κριτήριο την κοινωνική πρόοδο και ευημερία; Πουθενά δεν αναφέρονται αυτά. Μετρήσιμοι δείκτες για την μέτρηση της απόδοσης του σχολείου είναι οι προγραμματιζόμενες δραστηριότητες, οι εκπαιδευτικές δράσεις. Φυσικά, η έκθεση απόδοσης του σχολείου (έκθεση εσωτερικής αξιολόγησης το λένε) αναρτάται στην ιστοσελίδα του σχολείου, έτσι για να μπορεί ο καθένας να ξέρει αν αυτό το σχολείο είναι “καλό” ή όχι ή αν το διπλανό ΠΠΣ είναι “καλύτερο” κλπ…

  2. “Το εκπαιδευτικό προσωπικό αξιολογείται για το εκπαιδευτικό και διδακτικό του έργο … στη διάρκεια της μονοετούς θητείας και στη διάρκεια του τελευταίου έτους της διετούς ή τετραετούς θητείας του, κατά περίπτωση”. Κάθε χρόνο αξιολόγηση λοιπόν. Με κριτήρια: “το βαθμό συμμετοχής στις δράσεις εσωτερικής αξιολόγησης του σχολείου, την αποδοτικότητα (!) των μαθητών στις δράσεις που περιλαμβάνονται στα σχέδια προγραμματισμού δράσεων και εκπαιδευτικών στόχων του σχολείου, κατά τη διάρκεια της θητείας τους…”. Θητείας; Ναι, θητείας. Στα ΠΠΣ δεν υπάρχει οργανική θέση, σταθερή και μόνιμη εργασία. Αν αξιολογηθείς θετικά, μπορεί και να μείνεις (άρθρο 20, παρ. 4). Αν όχι, πας σε άλλο σχολείο, όχι σε ΠΠΣ (άρθρο 20, παρ. 6), αλλά σε ένα από … “αυτά”, τα … “κανονικά” (που πάνε όλοι ντε).

  3. “Ο Συντονιστής Εκπαιδευτικού Έργου αξιολογεί τη διδακτική επάρκεια του εκπαιδευτικού, ύστερα από συνολική εκτίμηση του έργου του, η οποία περιλαμβάνει παρατήρηση της διδασκαλίας στην τάξη και εκτίμηση του φακέλου με τις εργασίες και το διδακτικό υλικό, που ο εκπαιδευτικός παραχωρεί στους μαθητές”. Ένα σκληρό αξιολογικό σύστημα, όπως στη Μ. Βρετανία, με τον επιθεωρητή μέσα στην τάξη. Φυσικά, κριτήριο αξιολόγησης του εκπαιδευτικού είναι η συνεργασία με τους γονείς.

Όσο και να προσπαθεί το ΥΠΑΙΘ να καμουφλάρει τους πραγματικούς, ανομολόγητους στόχους της Αξιολόγησης, πίσω από ωραίες λέξεις, όπως αποτίμηση, ανατροφοδότηση, καταγραφή θετικών και αρνητικών, βελτίωση και άλλα τέτοια, δεν θα τα καταφέρει. Το προσπάθησε άλλωστε και η προηγούμενη κυβέρνηση (πιο μάστορες στην εξαπάτηση και την ενσωμάτωση) κι έφαγαν κι αυτοί τα μούτρα τους. Τόσο οι εκπαιδευτικοί, όσο και οι γονείς, είναι πια … “ψιλιασμένοι”.

Πατίδης Ηλίας, Πρόεδρος ΕΛΜΕ Πειραιά

Ολόκληρη η εκδήλωση της ΑΣΕ για την “Η αξιολόγηση στην εκπαίδευση & την αναγκαία απάντηση των εργαζομένων» – ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Α.Σ.Ε. ψηφ. που στηρίζει το ΠΑΜΕ

Ολόκληρη η εκδήλωση της ΑΣΕ για την “Η αξιολόγηση στην εκπαίδευση & την αναγκαία απάντηση των εργαζομένων» – ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Μπορείτε να παρακολουθήσετε όλη την εκδήλωση της ΑΣΕ εδώ:
​https://youtu.be/Ofr7xxExzDg
Περιεχόμενα
0:00​ – Αρχή
13:57​ – Άνοιγμα | Σπύρος Μαρίνης
19:51​ – Νομοθετικό πλαίσιο:ν.4547/18 (Γαβρόγλου) – ν.4692/20 (Κεραμέως) και Υ.Α. ΝΔ για εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση. Διακηρύξεις και πραγματικές στοχεύσεις | Δημήτρης Ακτύπης
50:46​ – Για την οργάνωση της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και τα μέτρα για την επιτυχία της απεργίας | Αχιλλέας Ζορμπάς
1:06:17​ – Αξιολόγηση και διεθνής πείρα | Ανδρέας Καργόπουλος
1:33:07​ – Η εμπειρία από την απεργία – αποχή και τη διαπάλη για την “αξιολόγηση” στο υπόλοιπο Δημόσιο | Βέτα Πανουτσάκου
1:48:04​ – Ερωτήσεις – Απαντήσεις
2:09:23​ – Κλείσιμο | Σπύρος Μαρίνης
ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΣΕ
«Εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των σχολείων»
ü Όλοι στη μάχη για την επιτυχία της απεργίας – αποχής!

ü Εδώ και τώρα ουσιαστικά μέτρα προστασίας από την πανδημία, για ανοιχτά σχολεία με ασφάλεια και υγιεινή!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Το Υπουργείο Παιδείας δημοσίευσε την Υπουργική Απόφαση (Υ.Α.) με ΦΕΚ 140/20-1-2021 με τίτλο: «Συλλογικός προγραμματισμός, εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των σχολικών μονάδων ως προς το εκπαιδευτικό τους έργο».

Η ΔΟΕ και η ΟΛΜΕ αποφάσισαν ομόφωνα απεργία – αποχή από όλες τις διαδικασίες της «αξιολόγησης» (ομάδες δράσης, σχέδια δράσης, εκθέσεις αξιολόγησης, εξωτερική αξιολόγηση).

Ø  Μέσα από τα σωματεία μας, με συνελεύσεις, ενημερωτικές συναντήσεις, διαδικτυακές εκδηλώσεις, ενημερώσεις γονέων, οργανώνουμε την υλοποίηση της απόφασης του κλάδου.

Ø  Κανένας μόνος του απέναντι στις κυβερνητικές στοχεύσεις. Με τη συλλογική μας στάση και απόφαση σε κάθε Σύλλογο Διδασκόντων, υπερασπιζόμαστε τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών μας, τον παιδαγωγικό μας ρόλο.

Ø  Ο αγώνας για την αποτροπή του Π.Δ. 152 (αξιολόγηση εκπαιδευτικών), του ν. 4024/2011 (αξιολόγηση, προαγωγή, βαθμολογική εξέλιξη), το μπλοκάρισμα της «αξιολόγησης» στο Δημόσιο, με καθολική συμμετοχή των εργαζομένων, αποτελούν σημαντικές παρακαταθήκες.

Ø  Όπως αφήσαμε στα χαρτιά τις ρυθμίσεις για τις κάμερες στην τάξη, όπως ακυρώσαμε τις πραξικοπηματικές μεθοδεύσεις για εκλογές – παρωδία στα Υπηρεσιακά Συμβούλια, έτσι και τώρα μπορούμε να τους εμποδίσουμε.

Γιατί συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία – αποχή;

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. ισχυρίζεται ότι η «εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση» στην εκπαίδευση έχει ως στόχο «τη βελτίωση της ποιότητας του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου», «της παιδαγωγικής και μαθησιακής λειτουργίας», «της διοικητικής λειτουργίας» καθώς και την «επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών».

Μας κοροϊδεύουν, κυριολεκτικά,  μπροστά στα μάτια μας!

Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές γνωρίζουμε από «πρώτο χέρι» τα «έργα και τις ημέρες»  κυβέρνησης και Υπουργείου Παιδείας. Αν πρόθεσή τους ήταν να στηρίξουν τη λειτουργία των σχολείων θα είχαν ικανοποιήσει τις δίκαιες διεκδικήσεις μας, θα είχαν πάρει μέτρα για τη λειτουργία των σχολείων με ασφάλεια και υγιεινή όλο αυτό διάστημα της πανδημίας.

Για ποια ποιότητα και ποια αναβάθμιση μας μιλάνε, όταν:

✖     Το 30% των σχολικών κτηρίων είναι 50ετίας.

✖     70% είναι η περικοπή των κρατικών κονδυλίων για τη Σχολική Στέγη.

✖     Γυμναστήριο έχει το 6% των Δημοτικών και το 22% των Γυμνασίων – Λυκείων.

✖     Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων έχει το 27% Δημοτικών.

✖     Εργαστήριο Φυσικών Επιστημών έχει το 5% Δημοτικών και το 26% των Γυμνασίων – Λυκείων.

✖     Βιβλιοθήκη έχει το 12% των Δημοτικών και το 38% των Γυμνασίων – Λυκείων.

✖     Οι δαπάνες για την Παιδεία μειώνονται 1,8 δις κάθε χρόνο για 11 συνεχόμενα χρόνια.

✖     Οι γονείς δίνουν από την τσέπη τους 1,2 δις ευρώ τον χρόνο στην ιδιωτική εκπαίδευση.

✖     Στη Δευτεροβάθμια πάνω από 60 ετών είναι το 14,7% των εκπαιδευτικών, πάνω από 50 ετών το 72,7%.

✖     700.000 μαθητές και μαθήτριες φοιτούν σε τμήματα από 21 έως 30 μαθητών.

✖     Από το 2010 έως σήμερα 40.000 εκπαιδευτικοί συνταξιοδοτήθηκαν και έγιναν μόλις 3.459 μόνιμοι διορισμοί μόνο στην Ειδική Αγωγή.

✖     Το 25% των μαθητών δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στη τηλεκπαίδευση.

✖     5.000 προσφυγόπουλα εξαφανίστηκαν από την εκπαίδευση μέσα στην πανδημία.

Με τη λεγόμενη αξιολόγηση θα λυθούν αυτά τα προβλήματα;

ü  Οι εκπαιδευτικοί ζούμε και αναπνέουμε καθημερινά μέσα στα σχολεία, βιώνουμε τα άγχη και τις αγωνίες των γονιών για το μέλλον και την πρόοδο των παιδιών τους.

ü  Μας απασχολεί το φαινόμενο της σχολικής αποτυχίας. Μας προβληματίζει γιατί οι μαθητές μας δυσκολεύονται στη γλωσσική έκφραση και τη χρήση σύνθετων εννοιών, γιατί πολλά παιδιά δεν τα καταφέρνουν στα μαθηματικά. Μας προβληματίζει η όξυνση των μαθησιακών προβλημάτων και διαταραχών.

ü  Καθημερινά εξετάζουμε κριτικά και αυτοκριτικά τη δουλειά μας, τον τρόπο που κάνουμε το μάθημα και προσπαθούμε, με πενιχρά μέσα και χωρίς καμία επιμόρφωση, να δώσουμε ό,τι καλύτερο στους μαθητές μας.

ü  Οι Σύλλογοι Διδασκόντων και οι εκπαιδευτικοί σχεδιάζουμε, κρίνουμε, αναπροσαρμόζουμε την καθημερινή διδακτική πράξη.

ü  Τους μήνες της υποχρεωτικής αναστολής λειτουργίας των σχολείων, χωρίς καμία στήριξη, χωρίς τεχνολογικά μέσα και επιστημονική καθοδήγηση, κρατήσαμε ανοιχτή την εκπαιδευτική διαδικασία και την παιδαγωγική σχέση με τους μαθητές μας.

Οι διαδικασίες της Υ.Α. δεν έρχονται να λύσουν τα ουσιαστικά προβλήματα της διδακτικής πράξης. Κυβέρνηση και Υπουργείο δε θα «ακούσουν» τη γνώμη μας!

Οι 48 δείκτες της «εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης» και διαδικασίες που εισάγονται είναι αποκαλυπτικοί!

§  Σε ένα υποχρηματοδούμενο σχολείο θα αξιολογείται η «ικανότητα διαχείρισης των οικονομικών πόρων». Δηλαδή πώς θα γίνεται περιορισμός δαπανών, πώς θα βάζουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη οι γονείς, πώς θα «στρατοπεδεύσουν» κανονικά οι χορηγοί.

§  Σε ένα υποστελεχωμένο σχολείο, με 50.000 συμβασιούχους, θα αξιολογείται η «αποτελεσματική αξιοποίηση του προσωπικού». Δηλαδή το πώς θα καλύπτονται τα κενά εκ των ενόντων, πώς θα γίνεται ο εκπαιδευτικός λάστιχο, πώς θα μπαλώνονται τρύπες, με εκπαιδευτικούς να διδάσκουν άσχετα με την ειδικότητά τους μαθήματα με ό,τι αυτό σημαίνει για τη μόρφωση των μαθητών.

§  Σε ένα σχολείο με ακατάλληλες υποδομές, με αίθουσες κλουβιά και χιλιάδες μαθητές σε κοντέινερς, θα αξιολογείται «η αξιοποίηση των σχολικών υποδομών», ο εμπλουτισμός και εκσυγχρονισμός τους. Και επειδή μάλλον ο Σύλλογος Διδασκόντων είναι λίγο δύσκολο να αποφασίσει την ανέγερση νέων κτηρίων, αυτό που θα αξιολογείται θα είναι το άνοιγμα της πόρτας στους χορηγούς και τις κάθε λογής επιχειρήσεις για να κάνουν τις μπίζνες τους.

§  Σε μια εποχή που η ανάγκη για στέρεη γνώση και ολόπλευρη μόρφωση είναι αδήριτη, θα αξιολογείται η «καλλιέργεια δεξιοτήτων στους μαθητές». Δηλαδή το πόσο γρήγορα γίνεται η στροφή της εκπαίδευσης στη λογική της εκγύμνασης εφήμερων δεξιοτήτων εις βάρος των μορφωτικών αναγκών των μαθητών και κατά πόσο ανοίγει η πόρτα για την εμπλοκή στην εκπαιδευτική διαδικασία φορέων άσχετων με την εκπαίδευση, από Μ.Κ.Ο. μέχρι και επιχειρήσεις. Η λογική των «δεξιοτήτων» που διαπερνά τα αναλυτικά προγράμματα και τα σχολικά εγχειρίδια εδώ και 15 χρόνια (π.χ. διδασκαλία της γλώσσας μέσω συνταγών μαγειρικής) δεν έχει αφήσει αρνητικά αποτυπώματα στη μόρφωση των μαθητών;

§  Ο προγραμματισμός των σχολικών μονάδων, οι εκθέσεις εσωτερικής αξιολόγησης των σχολείων, οι εκθέσεις εξωτερικής αξιολόγησης των Συντονιστών Εκπαιδευτικού Έργου καθώς και οι αξιολογικές εκθέσεις των ΠΕ.Κ.Ε.Σ θα δημοσιοποιούνται σε ειδική πλατφόρμα του Ι.Ε.Π. Τι σχέση έχει η βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με τη σύγκριση, τη δημοσίευση και την ποσοτικοποίηση των δράσεων του σχολείου;

§  Ο Σύλλογος Διδασκόντων θα βαθμολογεί με τετράβαθμη κλίμακα (μη επαρκής, επαρκής, καλή, εξαιρετική) τον κάθε θεματικό άξονα, ενώ ο Συντονιστής Εκπαιδευτικού Έργου με δεκάβαθμη κλίμακα το κάθε σχολείο. Όλα αυτά δεν οξύνουν τις υπαρκτές ανισότητες, δε χωρίζουν τα σχολεία σε «καλά» και «κακά», σε ανταγωνιζόμενα σχολεία που θέτουν ως στόχο «το καλύτερο σκορ» σε μια εκπαιδευτική ζούγκλα;

§  Ο Διευθυντής του σχολείου αναλαμβάνει «οργανωτής» αυτής της διαδικασίας, υποσκελίζοντας τον ρόλο του Συλλόγου Διδασκόντων.

Μήπως, τελικά, «καλώς» αξιολογούμενα σχολεία είναι αυτά που λειτουργούν ως «αυτόνομες οικονομικές μονάδες, με λογική «κόστους – οφέλους», με όρους περικοπής δαπανών και «πόρων» και «κακώς» αξιολογούμενα σχολεία όλα τα υπόλοιπα που διεκδικούν την κάλυψη όλων των αναγκών με ευθύνη του κράτους;

Η «εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση» ανοίγει επικίνδυνους δρόμους!

ü  Για την υποβάθμιση, την κατηγοριοποίηση και βαθύτερη ταξική διαφοροποίηση των σχολείων.

ü  Δείχνει με το δάχτυλο ως υπεύθυνους για όλα τα «στραβά» του σχολείου τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους ίδιους τους μαθητές και τις οικογένειές τους. Ακόμα και αν μέσα από αυτά τα συντρίμμια αναδυθούν και ορισμένα, λίγα, σχολεία της «αριστείας» και της «ποιότητας» αυτά θα είναι για πολύ λίγους που και σήμερα έχουν τον «τρόπο» τους.

ü  Οδηγεί στην «ατομική αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών που είναι βαθιά τιμωρητική και άμεσα συνδεδεμένη με τη μισθολογική εξέλιξη και τις απολύσεις.

Η διεθνής πείρα δείχνει ότι και στα «αξιολογημένα» σχολεία του εξωτερικού, οι ταξικοί φραγμοί, οι ανισότητες και η μορφωτική υποβάθμιση «ζουν και βασιλεύουν»!

Ακόμα και σε όσα κράτη έχουν εφαρμοστεί αντίστοιχες διαδικασίες, με πανομοιότυπους στόχους, εργαλεία, δείκτες και σχετικά αντίστοιχους φορείς υπάρχουν αποτελέσματα που έχουν οδηγήσει:

  1. Στη λεγόμενη αυτονομία της σχολικής μονάδας στο διαφοροποιημένο αναλυτικό πρόγραμμα, σε διαφορετικό περιεχόμενο των μαθημάτων. Στην Γερμανία με τους τρεις διαφορετικούς τύπους σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που από τα 11 μόλις χρόνια ο μαθητής καλείται να ακολουθήσει. Στη Γαλλία με τη γενίκευση των ζωνών εκπαιδευτικής προτεραιότητας και την «ευελιξία» στο αναλυτικό πρόγραμμα (έως 25% μείωση της διδακτέας ύλης). Στην Αγγλία τα σχολεία των φτωχών διαλέγουν συγγράμματα και φύλλα αξιολόγησης, χαμηλότερου επιπέδου.
  2. Στην ταξική διαφοροποίηση των σχολείων με βάση την κοινωνική προέλευση των μαθητών, η οποία έχει άμεση σχέση με τις επιδόσεις τους είτε σε Εθνικό είτε σε διεθνές επίπεδο. Δημιουργούνται σχολεία πολλών ταχυτήτων με αντίστοιχες απαιτήσεις, κριτήρια αξιολόγησης, επίπεδο σπουδών, οξύνοντας με αυτό τον τρόπο τους ταξικούς φραγμούς. Η Γαλλία (PISA 2012) είναι η χώρα της Ευρώπης με τη μεγαλύτερη συνάφεια επίδοσης μαθητή- κοινωνικοταξική προέλευση. Στην Αγγλία αντίστοιχα τα παιδιά που προέρχονται από την εργατική τάξη έχουν περίπου 2,5 φορές μικρότερη πιθανότητα να παρακολουθήσουν με επιτυχία το πρόγραμμα SEM A level, που οδηγεί στις ιατρικές, πολυτεχνικές και σχολές φυσικών επιστημών.
  3. Στη γενίκευση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων ακόμα και σε απολύσεις. Στα σχολεία της Αγγλίας, των φτωχών περιοχών, αξιολογούν «κακώς» και απολύουν τους πιο υψηλά αμειβόμενους, παλιούς εκπαιδευτικούς και προσλαμβάνονται διαρκώς νέοι ή εκπαιδευόμενοι εκ των οποίων αρκετοί είναι και μετανάστες από τη νότια Ευρώπη. Στη Γαλλία οι νέοι συνάδελφοι βρίσκονται υπό το καθεστώς του γυρολόγου που κάθε πρωί μαθαίνει σε ποιο σχολείο θα πάει να καλύψει πιθανό κενό. Στη Γερμανία μόνιμοι κρατικοί υπάλληλοι στα περισσότερα κρατίδια είναι μόνο τα στελέχη εκπαίδευσης.
  4. Στην απαξίωση των κακώς αξιολογούμενων σχολείων που πολλές φορές οδηγεί μέχρι και το κλείσιμο. Για παράδειγμα στην πολυδιαφημιζόμενη Φιλανδία τα τελευταία χρόνια έχουν κλείσει 2.500 σχολικές μονάδες.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ., ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ, η Ε.Ε., ο ΟΟΣΑ και ο ΣΕΒ, μέσα από το 3Ο Μνημόνιο, τις εκθέσεις της Κομισιόν, τους διάφορους κοινωνικούς διαλόγους και την έκθεση Πισσαρίδη για την Παιδεία, τώρα τελευταία, έχουν διαμορφώσει κοινή στρατηγική στην Εκπαίδευση.

Τα αποτελέσματά της είναι ήδη εδώ!

û  Αύξηση του αριθμού μαθητών στις τάξεις και νέες συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων.

û  Μείωση των κρατικών δαπανών για την Παιδεία, απόπειρα μεταφοράς αρμοδιοτήτων στην Τοπική Διοίκηση και μετακύλιση του κόστους στη λαϊκή οικογένεια.

û  Αυτονομία  (δηλαδή μεγαλύτερη εξάρτηση από την υποχρηματοδότηση και τις ελλείψεις) του σχολείου στην οικονομική διαχείριση, τη διαμόρφωση του προγράμματος και τη διαχείριση του προσωπικού με ακόμα πιο άμεση εμπλοκή  επιχειρήσεων.

û  Υποβάθμιση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, πρόωρη επαγγελματική κατάρτιση, ανήλικη εργασία από τα 15 έτη.

û  Κατάργηση της μόνιμης και σταθερής εργασίας, γενίκευση ελαστικών σχέσεων εργασίας, προτάσεις για προσλήψεις εκπαιδευτικών από τις Περιφέρειες, τις Διευθύνσεις ακόμα και το ίδιο το σχολείο.

û  Προγράμματα που κινούνται στη λογική της εκγύμνασης εφήμερων δεξιοτήτων σε αντίθεση με την ανάγκη για ολόπλευρη γενική παιδεία.

Τα αποτελέσματα των εκθέσεων της «αξιολόγησης» θα αξιοποιηθούν στην επιτάχυνση των αντιεκπαιδευτικών πολιτικών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, άνοιξε διάπλατα τον δρόμο σε όλα αυτά. Τον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ για την αξιολόγηση 4547/18, με προθήκες, εφαρμόζει η Ν.Δ. Για απουσία «κουλτούρας αξιολόγησης» μιλούσε ο Κ. Γαβρόγλου. Το ένα μετά το άλλο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο ψήφιζε ο ΣΥΡΙΖΑ (δομές, Λύκειο, αναπληρωτές) και όλα τα άφησε άθικτα η Ν.Δ.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης και πανδημίας, οι καπιταλιστές και το κράτος τους βρίσκουν την ευκαιρία να επιταχύνουν τα σχέδιά τους και στην Εκπαίδευση, ενώ την ίδια στιγμή δυναμώνουν την επίθεση στα εργασιακά, κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα, χτυπούν το δικαίωμα στην απεργία και τη διαδήλωση, με στόχο να περάσει πιο εύκολα η αντιλαϊκή πολιτική. Ο σχεδιασμός κυβέρνησης και Υπουργείου Εσωτερικών, με βάση τις δηλώσεις Θεοδωρικάκου και Βορίδη, στα πλαίσια της λεγόμενης «πολύεπίπεδης διακυβέρνησης», είναι το πέρασμα της Εκπαίδευσης και της Υγείας στην Τοπική Διοίκηση. Να γιατί θέλουν να «αξιολογήσουν» άρον – άρον τα σχολεία. Να πώς «κουμπώνει» το ένα νομοσχέδιο με το άλλο.

Μπορούμε να τους χαλάσουμε τα σχέδια για μια ακόμα φορά!

Με το νου μας στις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των μαθητών μας, με την πεποίθηση ότι ακόμα και «οι μαθητές του τελευταίου θρανίου» μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές και δημιουργοί μιας καλύτερης κοινωνίας, παίρνουμε θέση μάχης.

Η αντιεκπαιδευτική αξιολόγηση δε θα περάσει!

Έχουμε τη δύναμη να τα καταφέρουμε για άλλη μια φορά!

                         Φεβρουάριος 2021