Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ηλιούπολης

"Μιχάλης Παπαμαύρος"

Δολοφονίες Εκπαιδευτικών στο Μεξικό

Καταδικάζουμε τις δολοφονίες των διαδηλωτών εκπαιδευτικών στο Μεξικό

 

Το Δ.Σ. του συλλόγου μας στέλνει μήνυμα αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς , γονείς, φοιτητές. Καταδικάζει τη δολοφονική πολιτική της κυβέρνησης του Μεξικό που προέβη σε νέες επιθέσεις το Σαββατοκύριακο 18-19 Ιούνη εναντίον εκπαιδευτικών, γονιών και φοιτητών στο Νοτσιχτλάν της νότιας πολιτείας Οαχάκα που συνεχίζουν, εδώ και περίπου τρία χρόνια, να αμφισβητούν τις κυβερνητικές «μεταρρυθμίσεις» στην Παιδεία και τη νέα διαδικασία αξιολόγησης και πρόσληψης δασκάλων.

Η επίθεση των Μεξικανών αστυνομικών που έγινε με τη στήριξη της κυβέρνησης και του προέδρου του Μεξικού Ενρίκε Νιέτο, είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον οκτώ  διαδηλωτών και τον τραυματισμό πάνω από 100 άλλων.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη τους και  καταδικάζουμε την αντιεκπαιδευτική, αντεργατική, τρομοκρατική και δολοφονική πολιτική της κυβέρνησης του Μεξικό. Οι αγώνες των εκπαιδευτικών στο Μεξικό ενάντια στην αξιολόγηση, ενάντια στην εκπαίδευση που υποτάσσεται στα συμφέροντα των πολυεθνικών και των καπιταλιστών, πρέπει να συνεχίσουν. Είναι ανάγκη να δυναμώσει η αλληλεγγύη και η στήριξη από όλους τους εργαζόμενους. Είναι ανάγκη να εκφραστεί η κατακραυγή των συνδικάτων ενάντια στις δολοφονίες τις συλλήψεις, τα κυνηγητά των συνδικαλιστών και των εργαζόμενων.

ΤΟ Δ.Σ.

… Οι Άγγελοι αγρυπνούν …..

Με αφορμή το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ βιβλίο του Ασημάκη Πανσέληνου, από τη δανειστική μας βιβλιοθήκη, μια μικρή αναφορά στον … ασήμαντο  και … απροσάρμοστο δάσκαλο της εποχής του (1910) που με ιδιαίτερο τόνο , ο συγγραφέας, περιγράφει.   Το παρακάτω κείμενο είναι αλιευμένο από το διαδίκτυο και την ιστοσελίδα: https://enthemata.wordpress.com/2015/09/19/doris/  και αναφέρει για ένα κείμενό του σχετικά με τους πρόσφυγες από την καταστροφή της Σμύρνης !!!!!!!!! που κατεύθαναν κατά κύματα στο νησί.

Ο Ντόρος Ντορής ήταν δάσκαλος και δημοσιογράφος, από τους βασικούς συντελεστές της Λεσβιακής Άνοιξης. Ήταν εκδότης της πρώτης εφημερίδας Ο Μυτιληνιός που κυκλοφόρησε στη Λέσβο το 1909. Ασπάστηκε τις σοσιαλιστικές ιδέες· ίσως γι’ αυτό κατηγορήθηκε για απροσάρμοστη συμπεριφορά ως δάσκαλος, δικάστηκε, αθωώθηκε και έφυγε από το νησί. Στα χρονογραφήματα και γενικότερα στα δημοσιεύματά του καταθέτει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Πολλά από αυτά είχαν κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1916 δημοσιεύει, στην εφημερίδα Σάλπιγξ, το χρονογράφημα «Οι άγγελοι». Σ’ αυτό καταγράφει και σχολιάζει την προσφυγική εικόνα της πόλης, την οποία ζήσαμε και εμείς, οι νέοι Μυτιληνιοί, τούτο το καλοκαίρι.

Αριστείδης Καλάργαλης

Οι άγγελοι

του Ντόρου Ντορή

Οι άγγελοι αγρυπνούν αγρυπνούν επί του ύπνου των ανθρώπων!…

Μεσάνυχτα…

Στο δρόμο του Κήπου, έξω από το Γυμνάσιο, τα αυτοσχέδια μαγαζάκια των προσφύγων, ανακάτωμα από κάσες μεγάλες και μικρές, χαλασμένες, μισοσπασμένες, ετοιμόρροπες, από καρεγλιά χωρίς σχήμα, από πανέρια και κόφες φανταστικά κουβαριασμένες, από τσουβάλια που σχηματίζουν στέγες στραβές και τρύπιες και παράξενες και τοίχους και χωρίσματα και παραπετάσματα κουρελιασμένα με αρχιτεκτονική ζητιάνικη, θαμπά, σκοτεινά, σιωπηλά σαν τάφοι, θλιβερά σαν συντρίμματα κάποιου παλιού μεγαλείου, κι ανάμεσα σ’ αυτά κι επάνω σ’ αυτά κορμιά ξαπλωμένα ακίνητα, βυθισμένα σε ύπνο βαθύ ύστερ’ απ’ τη γιγάντια κούραση της ημέρας, κορμιά συντριμμένα από τους κόπους και δαρμένα απ’ όλες τις δυστυχίες, κορμιά σιωπηλά σαν λείψανα, έτοιμα να βρικολακιάσουν περίφοβα στην πρώτη πνοή ζωής που θα πέρναγε απάνωθέ τους, για να ταράξει την ήσυχη γαλήνη της δειλιασμένης ψυχής των.

…Οι άγγελοι αγρυπνούν επί του ύπνου των ανθρώπων…

Μέσα στον Κήπο, κοντά στη θύρα που ανοίγει στη θάλασσα, ένα κουβάριασμα από ανθρώπινα κορμάκια, πεσμένα στο χώμα, μπρούμυτα, ανάσκελα, πλαγιαστά, απανωτά, σ’ ένα λίθινον ύπνο, μέσα στο θαμπό του μεσονυχτιού σκοτάδι, και στη μέση η μάνα ανακαθιστή, καμπουριασμένη, ακουμπιστά στον τοίχο, κουκουλωμένη σα φάντασμα, κουρνιάζοντας ακίνητη και φυλάγοντας τα παιδιά της, ω! φυλάγοντας ανακαθιστή, κουκουλωμένη, σ’ έναν λίθινον ύπνο, σαν άγαλμα της λύπης, μέσα στο θαμπό τού μεσονυχτιού σκοτάδι.

…Οι άγγελοι αγρυπνούν…

Κι όταν τ’ ανθρώπινα αυτά κορμιά τα συντριμμένα από τους κόπους και δαρμένα απ’ όλες τις δυστυχίες ξυπνήσουν, θα ’χουν πρωί πρωί τη ψυχή κουρασμένη, σφιγμένη από ένα βουβό πόνο και μια βαριομάρα απέραντη. Η χρυσή ελπιδοδότρα αυγούλα, δε θα ξυπνήσει τα πλάσματα αυτά για να τα χαρίσει στα χείλη τους το χαμόγελο και το αναγάλιασμα στην καρδιά τους. Θα σηκωθούν όπως κοιμήθηκαν, απόκληροι της κοινωνίας, νόθοι της ζωής, οι παραριχμένοι, οι απελπισμένοι.

Και τα όνειρά τους θαμπά, σκοτεινά, χωρίς παλάτια χρυσά κι ουρανούς γαλάζιους. Και τα όνειρά τους όλα το ψωμάκι, το ξερό ψωμάκι μόνο, που θα το ’βρουν όπως μπορέσουν, με του κορμιού τους το τσάκισμα στη δουλειά, με του εγώ των την ταπείνωση στο ζητιάνεμα, κι ίσως –ποιος ξέρει;– με της ψυχής των το θανάτωμα στην αγκαλιά της ατιμίας.

Οι άγγελοι αγρυπνούν επί του ύπνου των ανθρώπων.

Ω! αν αγρυπνούσαν και επί της ζωής των απηλπισμένων.