Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ηλιούπολης

"Μιχάλης Παπαμαύρος"

Πάθος και ενδιαφέρον για διδασκαλία

Αναδημοσιεύω αυτό το εξαίρετο άρθρο που διάβασα στην «εφημερίδα των συντακτών» . Μόνη μου ένσταση η φράση του  «…..αναδεικνύουν «ως μοναδική πηγή σεβασμού του μαθητή προς τον δάσκαλο τις ανθρώπινες και διανοητικές ιδιότητες του ίδιου του δασκάλου». …» Χρειάζεται και κάτι ακόμα η πειθαρχηση του μικρού παιδιού.

Πάθος και ενδιαφέρον για διδασκαλία

Γιώργος Σταματόπουλος

Το διάβασα το Σαββατοκύριακο και δεν συγκρατούμαι· αναδημοσιεύω μικρό απόσπασμα, ακριβώς γιατί μοιάζει με το σημείωμα της περασμένης Πέμπτης. Θυμίζω την ουσία του: Δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος διδασκαλίας από τον φωτισμένο δάσκαλο, εδώ και αιώνες.

Και ιδού τι αναφέρει ο καθηγητής Ιταλικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας Νούτσιο Ορντινε στο βιβλίο του «Οι κλασικοί στη ζωή μας», εκδ. «Αγρα»:

Το «καλό σχολείο» δεν το κάνουν ούτε οι πολυμεσικοί διαδραστικοί πίνακες ούτε τα τάμπλετ ούτε οι διευθυντές-μάνατζερ ούτε οι δημαγωγικές συμφωνίες για βραχύχρονη πρακτική άσκηση μέσα σε επιχειρήσεις και επαγγελματικά γραφεία. Το καλό σχολείο το συγκροτούν μόνο οι καλοί δάσκαλοι, αυτοί που αφήνουν στην άκρη «τα καταναγκαστικά μέτρα» και αναδεικνύουν «ως μοναδική πηγή σεβασμού του μαθητή προς τον δάσκαλο τις ανθρώπινες και διανοητικές ιδιότητες του ίδιου του δασκάλου».

Ο δάσκαλος είναι αυτός που έχει τη σοβαρή αποστολή να κάνει τους μαθητές του να αντιληφθούν πως η εκπαίδευση είναι μια μεγάλη ευκαιρία που μας προσφέρει η κοινωνία για να μας βοηθήσει πάνω απ’ όλα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, ελεύθεροι άντρες και ελεύθερες γυναίκες, ικανοί να ξέρουμε πώς να ζήσουμε…».

Ο καθηγητής ορμήθηκε να γράψει αυτές τις αράδες διαβάζοντας μια πρόταση του Αϊνστάιν:

Η εκπαίδευση θα πρέπει πάντα να στοχεύει στην αποφοίτηση νέων με αρμονική προσωπικότητα και όχι εξειδικευμένων ατόμων… Η ανάπτυξη ανεξάρτητης σκέψης και ανεξάρτητου κριτικού πνεύματος θα έπρεπε να κατέχει πρωταρχική θέση και όχι η απόκτηση εξειδικευμένων γνώσεων

Βλέπουμε με πόση αγωνία ο μεγάλος επιστήμονας μιλάει για την εξειδίκευση, την «καραμέλα» των ιθυνόντων περί την εκπαίδευση του 21ου αιώνα.

Πάμε και στον πρόλογο του Ιταλού καθηγητή: «Δεν έχουμε ανάγκη από γενικές μεταρρυθμίσεις αλλά από ποιοτική στελέχωση διδασκόντων. Οι νέοι ζητούν κυρίως καθηγητές που να διακατέχονται από πάθος και αληθινό ενδιαφέρον για το μάθημα που διδάσκουν».

Μόλις πριν από λίγες μέρες, μαθητές της Β΄ Λυκείου μού έλεγαν ακριβώς το ίδιο, ότι υπάρχουν καθηγητές που τους απωθούν (!) και άλλοι (ελάχιστοι) που τους ελκύουν να παρακολουθούν το μάθημά τους. Ισως εκεί πρέπει να στραφούν οι προσπάθειες όλων: στο πώς θα αποκτήσουν οι μαθητές ανεξάρτητη σκέψη και ανεξάρτητο κριτικό πνεύμα διότι μόνο έτσι πλάθονται ελεύθεροι άνθρωποι.

Αυτό θα πρέπει να είναι και το θέμα των πιθανών σεμιναρίων που γίνονται για την εκπαίδευση: στο πώς οι εκπαιδευτικοί θα αποκτήσουν πάθος για ελευθερία και βεβαίως πώς θα το μεταδώσουν στα παιδιά· διαφορετικά θα διαιωνίζεται το χαμηλό επίπεδο που έχει «επιτύχει» η ελληνική εκπαίδευση από τη σύσταση του ελληνικού κράτους ώς τις μέρες μας (και απ’ ό,τι όλα δείχνουν και στο μέλλον – εκτός εάν έχουν διαφορετική άποψη οι ιθύνοντες…).

Το προηγούμενο άρθρο του που αναφέρει στο κείμενο, είναι στην ιστοσελίδα:
http://www.efsyn.gr/arthro/i-epistrofi-toy-fotismenoy-daskaloy

 

 

Ο Εθνεγέρτης Αλέξανδρος Υψηλάντης

Στη δανειστική μας βιβλιοθήκη υπάρχει το βιβλίο «Ο Εθνεγέρτης Αλέξανδρος Υψηλάντης» που για τους δασκάλους της Στ΄ αυτή την περίοδο είναι σίγουρα επίκαιρο.  Είναι μια έκδοση που είχε κάνει ο Σύλλογος το 1995, της ομιλίας του συναδέλφου Δ. Παπαϊωάννου.  Επισυνάπτω σελίδες του παραρτήματος του βιβλίου σχετικά με κάποια σχόλια για την προκύρηξη του Υψηλάντη, αλλά φυσικά σας συστήνω να το δανειστείτε.

Επάγγελμα δάσκαλος

Αντιγράφω ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο από την Εφημερίδα των Συντακτών για το επάγγελμά μας :

Επάγγελμα δάσκαλος

Συντάκτης:
Φοίβος Γκικόπουλος*

Ενας ορισμός του δάσκαλου και της διδασκαλίας είναι, ακόμη και σήμερα, πολύ δύσκολος, επειδή ο δάσκαλος εκπληρώνει διάφορες και ποικίλες λειτουργίες, όπως τη διαμόρφωση του μαθητή, τη μεσολάβηση ανάμεσα στον μαθητή και την κουλτούρα, τον διδασκόμενο και την κοινωνία, τον διδακτικό προγραμματισμό κ.λπ.

Σύμφωνα με μια αντίληψη, η διδασκαλία είναι αυτό που κάνουν οι δάσκαλοι, και κάνουν πολλά: προσφέρουν γνώσεις, κατευθύνουν, οργανώνουν το υλικό, βάζουν στόχους, έχουν ανησυχίες, φόβους, απογοητεύσεις και ικανοποιήσεις που συνδέονται με τη δουλειά τους, αντιδρούν μπροστά στους μαθητές και τους συναδέλφους, αξιολογούν.

Με άλλα λόγια, εκφράζουν χαρακτηριστικές δραστηριότητες αυτού που ονομάζουμε εκπαίδευση.

Στην πραγματικότητα μπορούμε να δούμε τη διδασκαλία από διαφορετικές οπτικές γωνίες: την παιδαγωγική, στη βάση των δραστηριοτήτων και των προοπτικών που αναπτύσσει, την ψυχολογική, στη βάση της συμπεριφοράς του δάσκαλου και του μαθητή και την αμοιβαία τους σχέση, την κοινωνιολογική, στη βάση των πολυσύνθετων σκοπών, αξιών, θεσμών και κανόνων συμπεριφοράς μιας συγκεκριμένης κουλτούρας, τη φιλοσοφική, στη βάση των διαφορετικών συστημάτων ανάλυσης και αντίληψης.

Ο δάσκαλος, λοιπόν, είναι εκείνος που προωθεί την αυτομόρφωση του μαθητή μέσα από τη διαπαιδαγώγηση, που προγραμματίζει, οργανώνει, καθοδηγεί, αξιολογεί και προσανατολίζει. Η εκπαίδευση είναι μια ανθρώπινη ανακάλυψη και την οδηγεί αυτός που την κατανοεί, πέρα από την απλή διαδικασία της κατανόησης.

Πράγματι, ο άνθρωπος γεννιέται μέσα σε μια κουλτούρα που έχει ως κύρια λειτουργία της να διαφυλάξει και να μεταδώσει τα διδάγματα του παρελθόντος. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να βασίζεται στην «τυχαία» εκμάθηση, αλλά πρέπει να «δεχτεί» μια εκπαίδευση.

Πρέπει να αποφεύγει αυτό που βρίσκει ξεκάθαρα διακεκριμένο και χειροπιαστό, προς όφελος πραγμάτων που υπάρχουν σε μορφή δυσδιάκριτη και συχνά ακατανόητη κι αυτό πρέπει να το κάνει σε έναν συγκεκριμένο χώρο: στις αίθουσες διδασκαλίας και στα θρανία.

Η διδασκαλία, λοιπόν, δικαιολογείται από μια τριπλή συνθήκη: γενετική, γιατί είναι αποτέλεσμα της ίδιας της ανθρώπινης ανάπτυξης, ψυχοκοινωνική, γιατί είναι αναγκαία στη μετάδοση των κατακτήσεων του παρελθόντος, παιδαγωγική, γιατί συμβάλλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μέσα από τις κοινωνικές λειτουργίες της.

Ο ρόλος του δάσκαλου γεννήθηκε όταν –με την εξέλιξη της κοινωνίας– η κουλτούρα του ανθρώπινου είδους ξεπέρασε κατά πολύ εκείνη των μεμονωμένων ατόμων κι όταν, αμέσως μετά, η μάθηση, που είναι μια φυσική και σχεδόν μη εθελοντική δραστηριότητα του ανθρώπου, μετατράπηκε σε εκπαίδευση και άρα σε μάθηση όχι τυχαία αλλά εξαρτώμενη από εξωτερικές συνθήκες.

Η λειτουργία της διδασκαλίας, λοιπόν, είναι πολύ παλιά. Αντίθετα, η μετατροπή της σε επάγγελμα είναι σχετικά σύγχρονη. Από τη στιγμή που η διδασκαλία έγινε ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, βασισμένο σ’ ένα επίπεδο προετοιμασίας και με την υποχρέωση να εκπληρώσει ορισμένους όρους, μπήκε το πρόβλημα της ίδιας της φύσης αυτού του επαγγέλματος.

Η παραδοσιακή κατηγοριοποίηση κάνει διάκριση ανάμεσα σε ασχολίες πνευματικές ή ελεύθερες, υπαλληλικές, βιοτεχνικές ή τεχνικές και αποδίδει τον χαρακτηρισμό του επαγγέλματος μόνον στις πρώτες, γιατί βασίζονται σε σύνθετες πνευματικές διαδικασίες που δεν αποκλείουν τις φυσικές ή χειρωνακτικές εργασίες (π.χ. ο χειρουργός), που αποκτήθηκαν έπειτα από μακρά προετοιμασία, προϋποθέτουν μια πλατιά αυτονομία και μια προσωπική ευθύνη όσον αφορά την κρίση και τη συμπεριφορά, ρυθμίζονται από ένα σταθερό σύστημα ηθικών κανόνων, αντλούν την οντότητά τους από την προσωπική κατάρτιση και όχι από μια γραφειοκρατική οργάνωση.

*ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Η νίκη του Τραμπ

Σοκ, έκπληξη, μούδιασμα. Όλα αυτά μαζί και τίποτα απ” όλα αυτά. Η πρώτη μέρα βρίσκει τον κόσμο σοκαρισμένο. Γιατί άραγε; Η δημοκρατία διαθέτει την πιο σαφή και εκκωφαντική φωνή. Αυτή του λαού. Μας αρέσει ή όχι το αποτέλεσμα, έχει εκεί τις ρίζες του. Εκεί πρέπει να αναζητηθούν οι αιτίες του απίστευτου αυτού αποτελέσματος. Αυτό που αφοριστικά μπορούμε να πούμε είναι ότι το αποτέλεσμα ήταν εν μέρη δικαιολογημένο προερχόμενο από έναν απαίδευτο, ανομοιογενή και πολυπολιτισμικό λαό, αυτό των Η.Π.Α. Είναι πράγματι έτσι; Τα ποσοστά της Λεπέν στη Γαλλία και ο ξενοφοβικός βορράς της Ευρώπης, έρχονται να μας διαψεύσουν.

Μετά την κατάρρευση της Leamon Brothers το 2008, στην Αμερική τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Οικονομική ανέχεια, υψηλά κατά τόπους ποσοστά ανεργίας και αστυνομικός κλεφτοπόλεμος στις φτωχογειτονιές ακόμα και των πιο φιλελεύθερων πολιτειών, αποκαλύπτει μία ζοφερή κατάσταση πίσω από το αστραφτερό περιτύλιγμα. Το χειρότερο όλων, η έλλειψη παιδείας και η άγνοια των βασικών κατακτήσεων του ελεύθερου ανθρώπου, που μετά από αγώνες πολλών ετών, εδραιώθηκαν στις ευνομούμενες πολιτείες.

Δυσκολεύομαι να διώξω από τη σκέψη μου την εικόνα ενός γερμανού οικονομολόγου πίσω από το γραφείο του, να γελά χαιρέκακα μετά το σημερινό αποτέλεσμα (τυχαίο πρόσωπο). Τα αποτελέσματα μιας πολιτικής απόλυτα συνδεδεμένης με τις οικονομικές μεταβλητές της Ευρώπης, είναι φανερά σε χώρες όπως η Ελλάδα. Δυστυχώς οι εξελίξεις των τελευταίων ετών σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, μοιάζουν να μη φτάνουν με τίποτα στα αφτιά των οικονομικών κύκλων της Ευρώπης.

Όσον αφορά τη χώρα μας, το πιθανότερο είναι ο νέος πρόεδρος να μη γνωρίζει καν που βρίσκεται, πόσο μάλλον την ιστορία της, Εξάλλου ήδη έχει αναφέρει ότι οι εξελίξεις στην Ελλάδα δεν αφορούν την Αμερική και ότι η Γερμανία είναι καταλληλότερη για να ασχοληθεί με το εν λόγω πρόβλημα. Ας ελπίσουμε ότι οι σύμβουλοί του, θα περιορίσουν την επικίνδυνη ρητορική του και κυρίως τις απρόβλεπτες πολιτικές του.