Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ηλιούπολης

"Μιχάλης Παπαμαύρος"

Ανακοίνωση για την Παγκόσμια Μέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
«Να αποκτήσουν τα παιδιά της εργατικής τάξης τη ζωή που δικαιούνται»

Ανακοίνωση για την Παγκόσμια Μέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας

Κάλεσμα προς τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών και τα ταξικά εργατικά συνδικάτα να εντείνουν τον αγώνα για κατάργηση της παιδικής εργασίας απευθύνει η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών (FISE), με αφορμή τη χτεσινή Παγκόσμια Μέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 218 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5 με 17 ετών παγκοσμίως εργάζονται. Απ” αυτά, τα 152 εκατομμύρια είναι θύματα συστηματικής παιδικής εργασίας, από τα οποία σχεδόν τα μισά – 73 εκατομμύρια – εργάζονται σε επικίνδυνες εργασίες. Οπως αναφέρει η FISE, «αυτά τα παιδιά εργάζονται σε ορυχεία, εργοστάσια και σπίτια, εκτίθενται σε παρασιτοκτόνα και άλλες τοξικές ουσίες, μεταφέρουν βαριά φορτία ή εργάζονται πολλές ώρες. Πολλά υποφέρουν από διά βίου σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες. Η ίδια η ζωή τους μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο».

Επίσης η FISE «καλεί τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, τα ταξικά εργατικά συνδικάτα, να εντείνουν τον αγώνα για κατάργηση της παιδικής εργασίας. Να δυναμώσουν τον αγώνα κατά των ιμπεριαλιστικών πολέμων, κατά της ανεργίας και της φτώχειας, κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή είναι η λύση για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας

Οι κυβερνήσεις που στηρίζουν ποικιλότροπα το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τις πολυεθνικές και τα μονοπώλια, μόνο ψεύτικες υποσχέσεις και ευχές μπορούν να δίνουν για την κατάργηση της παιδικής εργασίας.

Οι αγώνες της FISE, οι αγώνες των συνδικάτων μέσα από την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (WFTU) μπορούν και πρέπει να ενταθούν για να αποκτήσουν τα παιδιά της εργατικής τάξης τη ζωή που δικαιούνται».

ΓΕΡΜΑΝΙΑ – Απαγορεύεται η απεργία των δημοσίων υπαλλήλων

ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Απαγορεύεται η απεργία των δημοσίων υπαλλήλων

Επιβεβαίωσε το Συνταγματικό Δικαστήριο απορρίπτοντας τις προσφυγές τεσσάρων δασκάλων

ΒΕΡΟΛΙΝΟ.–

Την απαγόρευση της απεργίας των δημοσίων υπαλλήλων επιβεβαίωσε χτες απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου απορρίπτοντας τις προσφυγές τεσσάρων δασκάλων δημοσίων υπαλλήλων. Ως εκ τούτου, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν επιτρέπεται γενικά να απεργούν για υψηλότερους μισθούς ή καλύτερες συνθήκες εργασίας. Οι κατηγορούμενοι από τα κρατίδια Κάτω Σαξονία, Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία και Σλέσβιχ – Χόλσταϊν συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες ή απεργίες και γι” αυτό τους είχαν επιβληθεί πειθαρχικές κυρώσεις. Οι δάσκαλοι προσέφυγαν στο Συνταγματικό Δικαστήριο το Γενάρη.

Το συνδικάτο «Εκπαίδευση και Επιστήμη» (GEW) και η Συνομοσπονδία Γερμανικών Συνδικάτων (DGB) ζητούν αλλαγή του νόμου περί απαγόρευσης της απεργίας των δημοσίων υπαλλήλων, όμως η γερμανική κυβέρνηση έχει αρνηθεί. Αυτή η απαγόρευση εξασφάλισε τη λειτουργία του κράτους ακόμη και σε δύσκολες καταστάσεις, υποστήριξε ο τότε χριστιανοδημοκράτης (CDU) υπουργός Εσωτερικών, Τόμας ντε Μεζιέρ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι στη Γερμανία δεσμεύονται για διά βίου σχέση πίστης και αφοσίωσης με το κράτος. Μάλιστα, ενώ τυπικά αναγνωρίζεται το δικαίωμα των δημοσίων υπαλλήλων να συναθροίζονται, να ιδρύουν σωματεία και να συμμετέχουν σε αυτά, μπαίνει ο περιορισμός της «διατήρησης της τάξης» και της «μη παραβίασης της ελευθερίας του άλλου», για να δικαιολογηθεί νομικά η απαγόρευση της απεργίας.

Να σημειωθεί ότι η απαγόρευση της απεργίας δεν ισχύει για τους εργαζόμενους με συμβάσεις αορίστου ή ορισμένου χρόνου στο δημόσιο τομέα. Ετσι παρατηρείται το φαινόμενο στην ίδια υπηρεσία ορισμένοι εργαζόμενοι να έχουν «δικαίωμα» να απεργήσουν και οι συνάδελφοί τους δημόσιοι υπάλληλοι όχι.

Συνάντηση Πανελλαδικής Γραμματείας Εκπαιδευτικών ΠΑΜΕ με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών (FISE)

Δελτίο Τύπου

Αντιπροσωπεία της Πανελλαδικής Γραμματείας εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ συναντήθηκε με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών (FISE), μέλος της ΠΣΟ, την Τετάρτη 13 Ιούνη 2018.  Από την αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ συμμετείχαν οι εκλεγμένοι στα Διοικητικά Συμβούλια σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ και μέλη Δ.Σ. ΕΛΜΕ και ΣΥΛΛΟΓΩΝ από την FISEσυμμετείχε ο νέος γενικός γραμματέας Μαριάνο Γκαρσία.

Στη συνάντηση που έγινε σε θερμό συντροφικό κλίμα, συζητήθηκαν οι εξελίξεις στην εκπαίδευση στην Ελλάδα και η συμβολή της FISEστην ανάδειξη των ζητημάτων αυτών.

Από την μεριά της FISEτονίστηκε ότι χρειάζεται να δυναμώσει η ταξική ενότητα και η αγωνιστική απάντηση όλων των εκπαιδευτικών συνδικάτων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο απέναντι στις αντιλαϊκές κυβερνήσεις που μετατρέπουν την Παιδεία σε εμπόρευμα και εντείνουν την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών.

Ο γενικός γραμματέας της FISEαναφέρθηκε στις πολιτικές των αστικών κυβερνήσεων σε μια σειρά χώρες όπου με τις πολιτικές των περικοπών και της εξασφάλισης των κερδών των μονοπωλίων προκαλούνται αρνητικές εξελίξεις και στον τομέα της Παιδείας σε κάθε χώρα. Αναφέρθηκε στην κατάσταση που επικρατεί στην χώρα του, το Μεξικό, όπου εκεί η κυβέρνηση με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που προχωρά μέσω της αξιολόγησης εξαφανίζει την προϋπηρεσία των εκπαιδευτικών με αποτέλεσμα την ανατροπή των εργασιακών τους σχέσεων. Επισήμανε ότι οι μαζικοί αγώνες που έγιναν στη χώρα του το προηγούμενο διάστημα μαζί με τα εργατικά συνδικάτα πάγωσε τη επιχειρούμενη μεταρρύθμιση.

Από την μεριά της Πανελλαδικής Γραμματείας εκπαιδευτικών χαιρετίσαμε και εκφράσαμε την αλληλεγγύη μας στους μαζικούς αγώνες των συναδέλφων στο Μεξικό.

Τονίσαμε ότι σε κάθε χώρα έτσι και στην Ελλάδα ο αντίπαλος είναι κοινός και δεν είναι άλλος από τις αντιλαϊκές πολιτικές της Ε.Ε., του ΟΟΣΑ, των βιομηχάνων και των κυβερνήσεων που τις υπηρετούν για να προσαρμόσουν την εκπαίδευση στις ανάγκες της αγοράς και να την μετατρέψουν σε πανάκριβο εμπόρευμα για τις λαϊκές οικογένειες.

Αναφερθήκαμε στις εξελίξεις στην Παιδεία στη χώρα μας αλλά και στη πολιτική που ασκεί και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, που με συστηματικό τρόπο κάνουν παρεμβάσεις στη δομή, στη λειτουργία αλλά και στο περιεχόμενο της Εκπαίδευσης έτσι ώστε να εξυπηρετήσει αυτές τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές. Επισημάναμε ότι τα ζητήματα της Παιδείας δεν είναι ζητήματα αποκλειστικά των εκπαιδευτικών αλλά πρέπει να μπουν στο επίκεντρο των διεκδικήσεων όλων των συνδικάτων, των γονιών και των μαθητών. Χρειάζεται δηλαδή από κοινού όλοι οι εργαζόμενοι να διαμορφώσουν αιτήματα και διεκδικήσεις που να καλύπτουν σήμερα τις σύγχρονες ανάγκες για ολόπλευρη μόρφωση, δωρεάν και για όλους, με σταθερή και μόνιμη σχέση εργασίας για τους εκπαιδευτικούς.

Επίσης επισημάναμε την επιτακτική ανάγκη το εκπαιδευτικό κίνημα και όχι μόνο αυτό αλλά όλα τα εργατικά συνδικάτα, να απαλλαγούν από τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς. Αυτές οι ηγεσίες στηρίζουν όλες τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις της Ε.Ε., του ΟΟΣΑ και των επιχειρηματικών ομίλων, αποδέχονται τη στρατηγική τους, συμμετέχουν ενεργά στα προγράμματα αυτών των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και χρηματοδοτούνται από αυτούς. Το ταξικά συνδικάτα, οι τίμιες αγωνιστικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα σε κάθε χώρα έχουν καθήκον να μην επιτρέψουν σε αυτές τις ηγεσίες να καλλιεργούν τη συναίνεση, την υποταγή και την ταξική συνεργασία μέσα στους εργαζόμενους, να αλλάξουν τους συσχετισμούς να πορευτούν κάτω από τη σημαία της ταξικής πάλης.

Αναδείξαμε τη πολύ σημαντική και συστηματική παρέμβαση που κάνουν οι εκπαιδευτικοί που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ μέσα στην τάξη με τη νέα γενιά γιατί δεν τη βλέπουμε μόνο ως μαθητές αλλά σαν τους μελλοντικούς οικοδόμους μιας νέας κοινωνίας όπου με ψηλά το κεφάλι πρέπει να διεκδικούν τα όνειρα τους.

Τέλος αναφερθήκαμε στους μαχητικούς αγώνες που είχαμε όλο το προηγούμενο διάστημα στην χώρα μας από τα εκπαιδευτικά συνδικάτα τόσο για εκπαιδευτικά ζητήματα όσο και για τα γενικότερα.

Ο Μαριάνο Γκαρσία επιβεβαίωσε τους αγωνιστικούς δεσμούς της FISEμε το ΠΑΜΕ υπολογίζοντας στην βοήθεια του και δεσμεύτηκε να αναδείξει στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών και στα υπόλοιπα συνδικάτα – μέλη της FISE τα προβλήματα των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα.

Επισημάνθηκε και από τις δυο πλευρές ότι αυτή η συνάντηση θα πρέπει να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή για να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η συνεργασία των συνδικάτων μας στα εργασιακά και εκπαιδευτικά ζητήματα, να δυναμώσει η ανταλλαγή πείρας και η κοινή δράση απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές.

Η διεθνιστική πάλη και η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Αθήνα 14 Ιούνη 2018

Όλες και όλοι στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 14 Ιουνίου ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα της 4ης αξιολόγησης !

Αγωνιστική Συσπείρωση

Όλες και όλοι στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 14 Ιουνίου ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα της 4ης αξιολόγησης !

Στην Αθήνα στη 1μμ, στην Ομόνοια!

Η κυβέρνηση ψηφίζει στις 14 Ιούνη, με τη γνωστή μορφή του κατ’ επείγοντος, νέο πολυνομοσχέδιο με δεκάδες αντιλαϊκά προαπαιτούμενα που περιλαμβάνονται στην τέταρτη αξιολόγηση. Αρκετά από αυτά όχι μόνο διαψεύδουν πανηγυρικά τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης περί επαναφοράς τάχα των συλλογικών διαπραγματεύσεων μετά το «τέλος των μνημονίων» αλλά στερεώνουν το έδαφος της νομιμοποίησης όλων των αντεργατικών μέτρων που έχουν έρθει ως σήμερα με βάση τον  «Κώδικα Εργατικού Δικαίου και Κώδικα Ρυθμίσεων Εργασίας».

 

Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να παρασυρθεί από τις υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια της κυβέρνησης που τάζει λαγούς με πετραχήλια όσον αφορά τις συλλογικές συμβάσεις και τον κατώτερο μισθό. Η «μεταμνημονιακή Ελλάδα» όχι μόνο δεν φέρνει ανάκτηση των απωλειών και ανακούφιση για τον εργαζόμενο λαό, αλλά θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο την αντιλαϊκή επίθεση με βάση τα μνημόνια επιτήρησης της ΕΕ.

 

Καλούμε όλους τους συναδέλφους να απαντήσουν αγωνιστικά στην κυβερνητική προπαγάνδα και στις νέες απάτες της κυβέρνησης.  Με το σύνθημα «μπροστά οι δικές μας ανάγκες» να δυναμώσει η πάλη απέναντι σε εργοδοσία-κυβέρνηση-ΕΕ, απέναντι σε νέα και παλιά μέτρα.

 

Όλες και όλοι στα συλλαλητήρια των Σωματείων, των Ομοσπονδιών, των Εργατικών Κέντρων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ στις 14 Ιούνη!

 

Να δυναμώσει ο διεκδικητικός αγώνας για:

 

  • Αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις, στις κοινωνικές παροχές.
  • Κατάργηση όλων των αντεργατικών αντιλαϊκών νόμων και των 3 μνημονίων.
  • Επαναφορά, υποχρεωτικότητα των ΣΣΕ! Κανένας εργαζόμενος κάτω από τα 751 ευρώ.
  • Νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας.
  • Κανένας πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας.
  • Κάτω οι φόροι – να πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, των χαρατσιών, της φοροληστείας.
  • Κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου.
  • Να γίνουν προσλήψεις στα δημόσια Νοσοκομεία, στα σχολεία, μόνιμων πλήρους απασχόλησης εκπαιδευτικών και υγειονομικών όλων των ειδικοτήτων.
  • Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων στην Εκπαίδευση.

32 XRONIA ERASMUS – Το παραμύθι έχει λύκο…

32 XRONIA ERASMUS  -  Το παραμύθι έχει λύκο…

 

Τη φετινή ακαδημαϊκή χρονιά το ERASMUS, το γνωστό πρόγραμμα κινητικότητας της ΕΕ, συμπληρώνει 32 χρόνια.

Ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε πιλοτικά 32 χρόνια πριν σαν ένα ακόμα πρόγραμμα κινητικότητας, σήμερα έχει γιγαντωθεί σε πολυεργαλείο προώθησης της ευρωενωσιακής εκπαιδευτικής, οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής εντός κι εκτός ΕΕ με πυρήνα την κινητικότητα.

Η αποδοχή και η θετική εικόνα του προγράμματος οφείλεται, κατά τεκμήριο, στην επιθυμία για επικοινωνία, ανταλλαγή απόψεων, διαπολιτισμικές επαφές, γνωριμία με άλλους τόπους, στοιχεία που γοητεύουν ιδιαίτερα τους νέους. «Και ναι», θα μπορούσε να πει κανείς, «είναι τόσο υπέροχα όλα αυτά, τι πειράζει αν τα χρηματοδοτεί η ΕΕ; Η συμμετοχή στο πρόγραμμα μόνο καλά μπορεί να έχει για έναν νέο άνθρωπο σήμερα που έχει όρεξη για δημιουργία και περιέργεια να γνωρίσει τον κόσμο»… Οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα φοιτητές είναι πράγματι, τις περισσότερες φορές, ενθουσιασμένοι από την εμπειρία της ζωής, των σπουδών και της εργασίας σε μια άλλη χώρα, όπου έχουν και την ευκαιρία να γνωρίσουν νέους και νέες από διάφορα μέρη της Ευρώπης και όχι μόνο.

Τι, λοιπόν, πρέπει να λάβει υπόψη του ένας νέος άνθρωπος σήμερα που σκέφτεται να συμμετάσχει στο πρόγραμμα;

Οι στόχοι του προγράμματος

Στα πρώτα χρόνια του SOCRATES – ERASMUS, 1987 – 1999, οι διακηρυγμένοι στόχοι του προγράμματος αφορούσαν κυρίως στην προώθηση του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΧΑΕ), που θεσμικά προσδιορίστηκε με τη Συνθήκη της Μπολόνια το 1999. Το πρόγραμμα έδινε έμφαση στην ενίσχυση της «ευρωπαϊκής διάστασης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης» και στην υποστήριξη της κινητικότητας φοιτητών και καθηγητών εντός της ΕΕ ώστε:

  • Αφενός να διαμορφωθεί σταδιακά μια κρίσιμη μάζα ατόμων με την ταυτότητα του Ευρωπαίου πολίτη, ο οποίος υπηρετεί το «κοινό μας σπίτι» σε όποια χώρα κι αν βρεθεί, είναι εξοικειωμένος με την ιδέα της κινητικότητας και προσαρμόζεται εύκολα στις διαφορετικές συνθήκες της κάθε χώρας. Το «τυράκι» εδώ είναι οι διαπολιτισμικές επαφές από μια κοσμοπολίτικη κυρίως οπτική (φοιτητική ζωή σε μια ξένη χώρα, γνωριμία με ξένους φοιτητές, εκμάθηση γλωσσών κ.λπ.) και
  • αφετέρου να στηριχθεί η σύγκλιση των ΑΕΙ της ΕΕ προς μια βασική, καταρχήν, δομή, αυτή του ΕΧΑΕ, με τους τρεις κύκλους και τη μεταφορά πιστωτικών μονάδων, ώστε να επιταχυνθεί η μετάλλαξη των, κατά κανόνα δημόσιων, ΑΕΙ σε δομές που θα ανταγωνίζονται για την επιβίωσή τους με όρους ιδιωτικής οικονομίας. Το «καρότο» στην περίπτωση αυτή είναι ο «εκσυγχρονισμός» του αστικού πανεπιστημίου και η προώθηση «καινοτόμων πρακτικών» στην εκπαίδευση μέσω των ανταλλαγών με άλλα εκπαιδευτικά συστήματα. Το «μαστίγιο» είναι ο αποκλεισμός ενός «απείθαρχου» ιδρύματος από τον ΕΧΑΕ, μέσω της μη αναγνώρισης των προγραμμάτων και των τίτλων σπουδών του και οι χαμηλές επιδόσεις σε αξιολογήσεις που το καθιστούν λιγότερο ελκυστικό «παίκτη» της αγοράς.

Στο διάδοχο πρόγραμμα Διά Βίου Μάθηση – ERASMUS 2007 – 2013, οι παραπάνω στόχοι εμπλουτίζονται με τους στόχους του προγράμματος – ομπρέλα «Διά Βίου Μάθηση (ΔΒΜ)» που έρχεται να υποστηρίξει τους στόχους της Συνθήκης της Λισαβόνας, του στρατηγικού σχεδίου της ΕΕ για τη δεκαετία 2000 – 2010, για τη λεγόμενη μετάβαση σε μια «κοινωνία γνώσης»: Της αύξησης, δηλαδή, της ανταγωνιστικότητας του ευρωενωσιακού κεφαλαίου μέσα από την επένδυση στην καινοτομία, την ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, την εξειδίκευση και την κινητικότητα του προσωπικού. Η εκτίμηση της Συνθήκης της Λισαβόνας οδήγησε στη λήψη έκτακτων μέτρων στήριξης της στρατηγικής της: Ενα από αυτά είναι το πρόγραμμα ΔΒΜ που προωθεί την απασχολησιμότητα έναντι της εργασίας, την κινητικότητα έναντι της σταθερότητας, το διά βίου κυνήγι πιστοποιητικών για τον εμπλουτισμό του βιογραφικού, τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζομένων για τη διαμόρφωση ενός πιο ελκυστικού προφίλ για τον εργοδότη.

Το πρόγραμμα χρηματοδοτεί για πρώτη φορά την κινητικότητα για πρακτική άσκηση των φοιτητών, την ανάπτυξη διακρατικών δικτύων ΑΕΙ – επιχειρήσεων, τις ανταλλαγές προσωπικού μεταξύ επιχειρήσεων και ΑΕΙ. Οι διακηρυγμένοι στόχοι της κινητικότητας για πρακτική άσκηση είναι: «α) η προσαρμογή των φοιτητών στις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας και η απόκτηση συγκεκριμένων δεξιοτήτων β) η ενίσχυση της συνεργασίας ΑΕΙ – επιχειρήσεων». Υποστηρίζεται δηλαδή με κάθε τρόπο η σύνδεση των ΑΕΙ με τις επιχειρήσεις.

Η διεύρυνση της ΕΕ το 2004 διευρύνει και τη σφαίρα επιρροής του ΕΧΑΕ και οξύνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των ΑΕΙ για εναρμονισμό με την «Μπολόνια» και τους πόρους των διαφόρων κονδυλίων. Το πρόγραμμα, εκτός της κλασικής κινητικότητας, χρηματοδοτεί πλέον και τη δημιουργία ή την τροποποίηση προγραμμάτων σπουδών, κοινά μεταπτυχιακά προγράμματα, και προγράμματα που στοχεύουν στην εξαγωγή του μοντέλου του ΕΧΑΕ προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρών εκτός ΕΕ (TEMPUS, MUNDUS, κ.λπ). Το ERASMUS είναι πλέον ένα πολυεργαλείο που προωθεί την οικονομική αλλά και την εξωτερική πολιτική της ΕΕ μέσα από τη διαμόρφωση του εργαζόμενου – πρότυπου.

Το 2014, το ERASMUS αναβαθμίζεται στο πρόγραμμα – ομπρέλα ERASMUS+ 2014 – 2020, που στηρίζει την προώθηση της στρατηγικής της ΕΕ για τη δεκαετία 2010 – 2020 (Ευρώπη 2020) για «μια έξυπνη, βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς οικονομία» με «υψηλά επίπεδα απασχόλησης, παραγωγικότητας και κοινωνικής συνοχής» μέσα από την επίτευξη των επιμέρους στόχων στην «απασχόληση, την καινοτομία, την εκπαίδευση, την κοινωνική ένταξη και το κλίμα/την Ενέργεια»1. Οι στόχοι του προγράμματος αναφέρονται πλέον σε οικονομικά μεγέθη (ανάπτυξη, επιχειρηματικότητα, ανταγωνιστικότητα), κοινωνικά προβλήματα (ανεργία, κοινωνικός αποκλεισμός, «βίαιη ριζοσπαστικοποίηση») και στην ενσωμάτωση των νέων μέσα από την υποστήριξη «της συμμετοχής τους στη δημοκρατική ζωή στην Ευρώπη»2. Ενθαρρύνονται και υποστηρίζονται στοχευμένες μεταρρυθμίσεις σε εκπαιδευτικά προγράμματα, προγράμματα κατάρτισης αλλά και σε πολιτικές που αφορούν στη νεολαία.

Οι υποτροφίες ERASMUS δεν είναι για όλους

Παρά τις διακηρύξεις του προγράμματος για κατάργηση των κοινωνικών αποκλεισμών, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ο ταξικός χαρακτήρας του προγράμματος: Τα κατά μέσο όρο 300 ευρώ της μηνιαίας υποτροφίας για σπουδές και τα 400 ευρώ για πρακτική άσκηση, σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν για την άνετη διαβίωση του φοιτητή σε μια ξένη χώρα. Το ύψος της υποτροφίας εξαρτάται από το κόστος ζωής στη χώρα υποδοχής και έχει την έννοια του συμπληρώματος στα έξοδα που έχει έτσι κι αλλιώς ένας φοιτητής που σπουδάζει στην Ελλάδα. Με τα χρήματα της υποτροφίας, οι φοιτητές καλούνται να πληρώσουν τα εισιτήρια από και προς το ίδρυμα υποδοχής, το ενοίκιο σε φοιτητικές εστίες ή ενοικιαζόμενα δωμάτια που είναι τουλάχιστον 150 ευρώ το μήνα, αλλά και τα έξοδα του ασφαλιστικού συμβολαίου που είναι υποχρεωτικό για την πρακτική άσκηση. Εννοείται ότι με τα χρόνια έχει αναπτυχθεί ένα ολόκληρο δίκτυο επιχειρήσεων που λυμαίνεται τα κονδύλια του ERASMUS, προσφέροντας υπηρεσίες στους μετακινούμενους φοιτητές, όπως ανεύρεση θέσεων πρακτικής, στέγης, ασφάλιση κ.λπ. Οι οικονομικά ασθενέστεροι φοιτητές αδυνατούν να καλύψουν τα έστω και λίγο μεγαλύτερα έξοδα που απαιτούνται για μια περίοδο στο εξωτερικό, ενώ όσοι είναι αναγκασμένοι να εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους δεν διανοούνται καν να σταματήσουν τη δουλειά για 6 μήνες. Έτσι, οι υποτροφίες γίνονται ένα προνόμιο για τους πιο ευκατάστατους φοιτητές.

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι τα συμβόλαια για πρακτική άσκηση που υπογράφουν οι φοιτητές με το ΑΕΙ προέλευσης και τον φορέα απασχόλησης. Στα συμβόλαια αυτά, ο μισθός και η ασφάλιση είναι προαιρετικά. Σε κάποιες περιπτώσεις οι εργοδότες προσφέρουν σίτιση και σπανιότερα στέγαση. Έτσι ο φοιτητής που κάνει την πρακτική του άσκηση, δηλαδή εργάζεται και άρα είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον εργοδότη του, όχι μόνο δεν αμείβεται αλλά καλείται με την υποτροφία του να αντιμετωπίσει τα έξοδα διαβίωσής του αλλά και της αυτασφάλισης (υγείας, αστική και ατυχήματος) η οποία είναι υποχρεωτική για τη λήψη της υποτροφίας. Εδώ, πέρα από την οικονομική επιβάρυνση του φοιτητή και της οικογένειάς του, ελλοχεύει ένας ύπουλος κίνδυνος: Τέτοια συμβόλαια εκπαιδεύουν τον φοιτητή – εργαζόμενο σε μια ζωή χωρίς δικαιώματα, όπου θα του αρκεί ένα ξεροκόμματο ή μια επιδότηση για να φυτοζωεί, αφού θα έχει το «προνόμιο» περιπλανιέται από χώρα σε χώρα για να δουλεύει και να εμπλουτίζει το βιογραφικό του.

Είναι, λοιπόν, το ERASMUS ένα πρόγραμμα που πρέπει να αποφεύγει κάποιος όπως ο διάολος το λιβάνι; Όχι περισσότερο από όλες τις άλλες δράσεις και προγράμματα αυτής της βαθύτατα αντιδραστικής καπιταλιστικής ένωσης που, ως οφείλει, έχει κηρύξει πόλεμο ενάντια στους εργαζόμενους σε όλη της την επικράτεια, αλλά κι έξω από αυτήν. Πρέπει όμως να γνωρίζουμε και να ενημερώνουμε τους φοιτητές για τις πραγματικές επιδιώξεις του προγράμματος αυτού, για τους πραγματικούς όρους συμμετοχής σε αυτό και να είμαστε σε θέση να αποκωδικοποιούμε τα όμορφα λόγια και τις ιστορίες επιτυχίας που θα ακούσουμε το επόμενο διάστημα. Όποιος αποφασίσει να συμμετέχει στο πρόγραμμα πρέπει να έχει το μυαλό του σε εγρήγορση, τα μάτια του ανοιχτά και να μη χάσει ούτε στιγμή τα ταξικά γυαλιά του για να μη θαμπωθεί από την αναμφισβήτητη γοητεία του «ξένου», αλλά να μπορεί να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει στις κοινωνίες που επισκέπτεται, να βλέπει κάτω από το λούστρο τους, να συμμετέχει στις διεργασίες τους μαζί με φοιτητές κι εργαζόμενους που μοιράζονται κοινά όνειρα και αγωνίες για την ανατροπή αυτού του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, να μετατρέψει δηλαδή τον κοσμοπολιτισμό σε διεθνισμό.

Το ERASMUS είναι ο λύκος στο παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας: Τα όμορφα λόγια και ο ανθρωπιστικός μανδύας του προγράμματος ξεγελάνε, αλλά δεν μπορούν να κρύψουν τα δολοφονικά ένστικτα του ανθρωποφάγου συστήματος που υπηρετεί η ΕΕ και οι μηχανισμοί της.